Calexóns

nun outono cheo de máxia

empezamos Ari i eu

deitábamo-nos na praia

toda a noite até o mencer;

se é que habia que facer algo

o facíamos a collóns

ir no coche a toda hóstia

e coller un peido os dous

dando tombos polos calexóns

tombos polos calexóns

meio derrotados, meio mortos de amor

íamos a tombos polos calexóns

só os dous na escuridade

lonxania dun resplandor

levando moi lento o baile

ao ritmo dos corazóns;

xa dentro do coche

esquencíamos o exterior

reclinabas o respaldo

e facíamos o amor despácio

cómplices dos calexóns

cómplices dos calexóns

Ari, alimentados por aquela lus ténue

onde xuramos acochar-nos para sempre

un concerto en Barcelona

un de xullo, Dire Straits

unha cita con Bruce Springsteen

e que nunca puido ser

a correr na escuridade

polas ruas de Pamplona

vexo as tascas cheas de xente

e na noite a vila chora;

foron-che as mentiras ditas

foron-che as verdades o puñal

podes culpar-me a min de todo, Ari

agora que mais dá

eu só sei que aquela noite

perdimos os papeis

e odiei-che a ti

e, maldita sexa,

odiei-no a el tambén...

deitado na escuridade

aínda te oio respirar

aínda sigo a enganar-me

a tratar de recuar;

Ari, aquilo de ir ao cine...

era a nosa relixión

imitábamos aos hérois,

prescindíamos do guión;

e agora aqui nos tés

igoaliños aos demais

eu sei que non pararei

ti non sei se pararás de andar a

tombos polos calexóns

tombos polos calexóns

onde me xurei e xuraches-me que

íamos amar-nos para sempre

a tombos polos calexóns

como en Lou Lou, Ari

Maurice Pialat, Isabelle Huppert

Gerard Depardieu

vén a dar tombos até o final

a tombos polos calexóns