Visións de Rosana

non é a noite a que fai perturbar-se a nosa tranquilidade

nós aqui, sen amparo, negando a nosa realidade

e Isabel colle a chúvia nas mans para provocar-che;

a lus de neón trema no desván

mentras tose a vella estufa de gas

o tocata sen parar de soar

e non hai nada, case nada, que apagar

só os latexos febris do corazón da Isabel

e estas visións de Rosana que estremecen o meu

no sítio onde aprendin a canasta cos jokers e os reis

onde as de noite completa viven sen normas e sen leis

o vixia alumea e nos pregunta se somos nós os tolos ou se o é el

Isabel está nunha silla

delicadamente asubia

e falando-me craro precisa

que Rosana non é miña

nos seus ósos ouvea a pantasma da electricidade

e estas visións de Rosana flotan no fume do lare

o pobre rapaz perdido toma-se en sério iso de vivir

rie-se da sua miséria, non lle importa o seu porvir

e cando escoita o nome dela sempre fala do seu bico pra min

ter cara tén un montón

ser é un inutil de pro

sempre a falares bobadas no hall

co sombreiro coa frol

non sei como explicar, non sei qué lle podo facer

estas visións de Rosana espertaron-me ao mencer

no interior dos museos o Infinito foi procesado

din que, dispois de todo, algo asi debe ser ser salvado

pola maneira en que surri Mona Lisa pareceu atopá-lo

non soporto a estupidez dos miróns

desas vellas que rezuman co olor

a de bigotes que di "santo dios!

que blasfémia!, que horror!"

a parella da mula é un esbelto corcel

e estas visións de Rosana fan-no todo cruel

o chismoso está coa avoa, que finxe preocupar-se por el

"di-me de alguén que me quera i eu farei algo por el"

mas como di Isabel:

"non hai moito en qué escoller, eh?"

mentras ela agarda por el;

a miña dona aínda non chegou

nós só vemos o que está do que foi

a capa rosa que unha vez desplegou

xamais saberei se foi amada ou amou

cando aturdida da escea escapou

e rematando toda esta evocación

a miña mente estoupou

as harmónicas son os laídos do meu corazón

e estas visións de Rosana son o que queda do amor