Rómeó Og Júlía

Upp í risinu sérðu lítið ljós

heit hjörtu fölnuð rós.

Matarleifar bogin skeið

undan oddinum samviskan sveið.

Þau trúðu á drauma myrkrið svalt,

draumarnir tilbáðu þau.

Fingurnir gældu við stálið kalt,

lífs vökvan dælan söng.

Draumarnir langir runnu í eitt

dofin þau fylgdu með.

Sprautan varð lífið, með henni gátu breitt,

því sem átti eftir að ske.

Upp í risinu lágu ófu sinn vef,

óttann þræddu upp á þráð.

Ekkert gat skeð því það var ekkert ef,

ef vel var að gáð.

Hittust á laun - lék´ í friði og ró

í skugganum sat Talía.

Hvítir hestar drógu vagninn með

Rómeó, við hlið hans sat Júlía.

Trúðu á drauma-myrkrið svalt

draumarnir tilbáðu þau.

Rómeó - Júlía,

Rómeó - Júlía.

Þegar kaldir vindar haust sins blása,

naprir um göturnar.

Sérðu Júlíu standa bjóða sig hása,

í von um líf í æðarnar.

Því Rómeó villtist inn á annað svið,

hans hlutverk gekk ekki þar.

Of stór skammtur stitti þá bið,

inn á klósetti á óþekktum bar.

Hittust á laun - lék´ í friði og ró

í skugganum sat Talía.

Hvítir hestar drógu vagninn með

Rómeó, við hlið hans sat Júlía.

Trúðu á drauma-myrkrið svalt

draumarnir tilbáðu þau.

Rómeó - Júlía

Rómeó - Júlía

Rómeó - Júlía

Rómeó - Júlía