Tezkere

Ay'ýn altýnda kaðnýlar gidiyordu

Kaðnýlar gidiyordu

Akþehir üstünden Afyon'a doðru.

Toprak öyle bitip tükenmez,

Daðlar öyle uzakta,

Sanki gidenler hiç bir zaman

Hiç bir menzile eriþmeyecekti.

Kaðnýlar yürüyordu yekpare meþaleden tekerlekleriyle

Ve onlar; ayýn altýnda dönen ilk tekerlekti, ilk tekerlekti.

Ayýn altýnda öküzler

Baþka ve çok küçük bir dünyadan gelmiþler gibi

Ufacýk kýsacýktýlar

Ve pýrýltýlar vardý hasta kýrýk boynuzlarýnda

Ve ayaklarý altýndan akan

Toprak, toprak ve topraktý.

Gece aydýnlýk ve sýcak

Ve kaðnýlarda tahta yataklarýnda

Koyu mavi humbaralar çýrýlçýplaktý.

Ve kadýnlar, birbirlerinden gizleyerek

Bakýyorlardý ayýn altýnda

Geçmiþ kafilelerden kalan öküz ve tekerlek ölülerine.

Ve kadýnlar...

Bizim kadýnlarýmýz;

Korkunç ve mübarek elleri

Ýnce, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle

Anamýz, avradýmýz, yarimiz

Ve sanki hiç yaþanmamýþ gibi ölen

Ve soframýzdaki yeri; öküzümüzden sonra gelen

Ve daðlara kaçýrýp uðrunda hapis yattýðýmýz

Ve ekinde, tütünde, odunda ve pazardaki

Ve kara sabana koþulan ve aðýllarda

Iþýltýsýnda yere saplý býçaklarýn

Oynak, aðýr kalçalarý ve zilleriyle bizim olan kadýnlar,

Bizim kadýnlarýmýz.

Þimdi ayýn altýnda

Kaðnýlarýn ve hartuçlarýn peþinde

Harman yerine kehribar baþlý sap çeker gibi

Ayný yürek ferahlýðý,

Ayný yorgun alýþkanlýk içindeydiler.

Ve onbeþlik þaraplenin çeliðinde

Ýnce boyunlu çocuklar uyuyordu.

Ve ayýn altýnda kaðnýlar yürüyordu

Akþehir üzerinden Afyon`a doðru.

Yürüdü tren de yolda inilmez

Derdim çoktur memlekete söylenmez

Tükendi cephanem, geriden gelmez

Tezkeremden evvel vurdular beni,

Sýlama hasret koydular beni.

Aziz Abdal daðý ordugah yeri

Bir haftalýk hayýndýr yenmiyor kuru

Hasretlik kaldý koca Kayseri

Tezkeremden evvel vurdular beni,

Sýlama hasret koydular beni.

Aðýr makineni de tepeden inmez

Tarýyor ýrmaðý kimse görünmez

Verilen parolar aklýma gelmez

Gözüm göre göre vurdular beni,

Sýlama hasret koydular beni.