U lombarda

U Lombarda po utram liudno,

U prilavka tolcheia, davka.

Ehto te, komu sovsem trudno,

Na poslednij kon staviat stavki.

A ia sebe ne vru - dokhlyj nomer,

I nadezhdy - chepukha, gnat' ikh.

Ia vchera, - eshche b chut'-chut', - pomer,

Da pokhmelili koresha, mat' ikh.

Okh, krivaia ty moia tropka,

Ia i Boga i sebia trushu.

Ia k okoshechku vstaiu robko,

Ia proshu priniat' v zaklad dushu.

Ob'iavliaiut, slyshu, mne tsenu,

I tishina takaia, - mukh slyshno.

Ia gliazhu v kvitok, slovno v stenu:

Chto zh tak deshevo u vas vyshlo?

Chto l' iz breven u nee nervy?

Il' glaza u nej svelo s zhiru?

Raz ne mozhet razgliadet' sterva

Zolotoj moej dushi zhilu.

Tol'ko slyshu: "Grazhdanin - tishe!

Tak shumite, azh s litsa spali,

Prejskurant teper' takoj vyshel,

Znachit dushi deshevet' stali".

Ia zazhmu v kulak piatak mednyj,

Vyjdu v mir, kotoryj mne tesen.

Ia zhe vovse ne takoj bednyj,

Ia zh byvaiu inogda vesel.

I po vetru zapushchu tsennik,

Ne vernus' ia za dushoj, bros'te!

Raz tsena ej - piatachok deneg,

Tak nakhrena zh ona nuzhna vovse?

I vse putem. Vot tol'ko cherv' glozhet, -

V dushu pliunuli, - net sil drat'sia...

A ia zhe tozhe chelovek, Bozhe,

Da za chto zh oni nas tak, brattsy...