Veter vodit khorovod

K zakatu sny iz doma proch',

Neslo, kruzhilo po zemle

Vsekh tekh, kto vzdokhom prinial noch'

I do rassveta byl v sedle.

Kresty im metili puti,

Sledy ikh khoronil tuman,

Po nebu zemliu pronesli,

Sozval ikh veter-uragan.

K dozhdiu zveneli oblaka,

Laskalsia put' polyn'-travoj,

Shli daleko izdaleka,

Shli, peli, zvali za soboj.

I esli k nochi den',

Kak pervyj raz,

Smotri, kak pliashet tabor zvezd,

Smotri i slushaj moj rasskaz:

"V mutnyj chas, pod khokhot Luny,

Veter plel iz lesa uzdu,

Vyvodil na krug tabuny,

V ruki bral nagajku-zvezdu.

Okh, on i gulial po chernoj zemle,

Smutoj zheg za soboj mosty,

Ispovedoval na pomele,

Khram khlestal da lizal kresty.

Zhirno chavkal po riase bolot,

Khokhotal obvalami gor,

Sobiral narod v khorovod,

Da i nachinal vesti razgovor:

"Ehj, slushaj moj rasskaz,

Ver' golosam v sebe,

Son ne skhoronil, a krest ne spas

Tekh, kto prozhil v storone."

Nu a tekh, kto vstal glazami k ogniu,

Kto risknul ostat'sia soboj,

Kto poshel vojnoj na vojnu,

Po Zemle vedu za soboj.

Po zemle, gde v pochete pni,

Gde moshna zabriukhatela mzdoj.

Gde toskoj zablevany dni,

Gde liubov' torguet pizdoj.

Tam, gde sram veroj narechen,

A poklep - pravdoj-sovest'iu,

Gde pozor znaet chto pochem,

Gde styd soset vymia podlosti".