Boefje

Je hebt het spel verloren, ja, je wist het al lang

Dat er een einde aan zou komen, ook al was je niet bang

Dus ging je iedere keer een stapje verder

Je haalde je ideeen in je hoofd

Die jouw leven eens voorgoed konden bederven

Het zal wel meevallen, had je jezelf beloofd

Nu zit je daar gevangen, en je voelt je verraden

Je denkt: Zijn dat nou m'n vrienden, zijn dat kameraden

Toen al die Wouten jou die ochtend kwamen halen

Jouw moeder sprakeloos, oh nee, dit is niet waar

Toen voelde je dat jij voortaan zou balen

Van dat soort vrienden, die doen niks voor elkaar

't Was toch zo verdienstelijk met dat tuig op stap te gaan

Zelfs had je nu en dan een grote mond

Je wist wel hoe een grietje aan de haak is te slaan

Als jij maar in hun belangstelling stond

Maar zonder al die meiden

Dan werd het pas gezellig en pas interessant

En na zo'n twintig pils

Had je jezelf en ook je vrienden niet meer in de hand

Dan wist je ergens nog een BMW te staan

En zonder zorgen, volgezopen, de weg op te gaan

Wat moest je met die tweede keuze autoradio

Die raak je aan de straatstenen niet kwijt

Zo'n kamera koopt toch alleen een grote idioot

Jouw jatten werd een zatte sportwedstrijd

Toch werd het steeds benauwder

Toch zat je hem te knijpen als een ouwe dief

Die Wouten zijn niet achterlijk

Die laten iemand zingen voor hun eigen gerief

Heb jij die auto het kanaal in geduwd

En wie stak hem daarvoor nog in brand

Heb jij toen die winkelruit ingegooid

Hoe kon je toch zo stom zijn, hoe kreeg je 't voor elkaar

Voor zoiets kreeg je vroeger vlot een jaar

Maar goed dat je geen messen of schietijzers draagt

Al zag je zelfs daarin soms geen gevaar

Het leven gaat verder, je hebt je lesje geleerd

Met uitschot als vrienden, dan gaat het verkeerd

Nog even een gesprekje met je vader

Nog even een keer biechten zonder God

Maar nooit meer een woord met een verrader

Wat jij ziet zitten, maakt hij toch weer kapot