Cando a choiva en mim caeu, eu vín que eran bágoas do ceo
Embaixo dos ollos seus, eu quixen chorar tamén
O laio das pedras en toda a rúa se escoita
Mais a présa da xente é moita e ninguén o quere oír
Auga que sondas a ialma miña dor podes ti consolar?
Fermosa canción é o teu son contra o mar, arrebatame e faime amar
Cando a choiva atopa os ríos, na ribeira os barcos mexe
Mais se caime coma fíos de prata entón sosegame
O ceo salouca vento polas eiras de Vigo
Sua babuña é o sofrimento dos corazóns sen abrigo
Auga que sondas a ialma miña dor podes ti consolar?
Fermosa canción é o teu son contra o mar que me fai amar
Mais ó cair da xistra a auga é moita, pero non podo danzar
Pois ó cair da xistra non hai loita, tampouco podo amar
Oe o torbón!
Nai, non hai o que temer
(Lara laraiá)
Cando a choiva pousa sobre a parella que se abraza
Coma unha saba os garda do mundo a súa volta
O froallo no aire se aguza e a xente sae dos cantos
O ceo xa non medra o pranto e axiña o cesará
Cando a choiva en mim caeu, eu vin que eran bágoas de Deus
Embaixo dos ollos seus eu quixen chorar tamén
A strong comment here is specific: the phrase you keep hearing, the mood you come back for, or the reason this song stays in rotation.
Sign in to post the first listener note. Reporting stays open to everyone.