Söngurinn sem ómar á milli sstjarnanna

Þú vildir ekki hlusta á neitt nema

Sönginn sem ómar á milli stjarnanna

Allt annað var aðeins hjóm

Sem þú leiddir hjá þér eins og vondan draum

Þú vildir ekki einu sinni

Hlusta á eigin hjartslátt

Sem drukknaði og hvarf

í ofbeldisfullum skarkala himinhvolfsins

Með sverði dróstu línu í sandinn

á milli þín og mannanna

Og við horfðumst í augu yfir

órjúfanleg landamærin

Þú fylltir bikar þinn af stöðnuðu vatni

Og drakkst og harmaðir vonbrigðin

Sem ásækja þig sem draugur

Sem ásækja þig sem illur draugur

Með hatrömmum rúnum fláðirðu

Holdið sem fangelsaði þig

Með ólgandi þulum ófstu þér

Nýja hlekki, þyrnótta

Með skjálfandi höndum

Rótaðirðu í rakri jörðinni

Og sáðir formælingum

þinni eigin fordæmingu

Þar sem þú lagðist í moldina

Og lofaðir sársaukann

Og þjáninguna sem þú ræktaðir

Eins og illgresi innra með þér

Þar sem þú lagðist í moldina

Og lofaðir sársaukann og þjáninguna

Uxu harðgerð villiblóm

Þú lofsamaðir sársaukann og þjáninguna

Þessi veröld er gröf sem bliknar í samanburði við

Sönginn sem berst mér úr tóminu

Sagðirðu og hörfaðir í ylmjúkt myrkrið

Hvarfst mér frá augum fyrir fullt og allt