Raghadsa's Mo Cheaití

Ó raghadsa is mo Cheaití bhálcaeireacht amach ar na sléibhte cuain

Nó ar oileáinín mhara liom féinig mar a dtéann na héin chun suain

Ansúd a bhíodh nead ag an bhfiach dubh is an fiolar ag éamh cois cuain

Agus mise á agairt chun Dé suas solas an lae bhreith uaim

'S a Cheaití, nach náireach mar scéal é, má imíonn tú in aon chor uaim

Mar gur gheallais don sagart ná déanfá, mé a mhalairt go raghainn san uaigh

Do cuireadh bocht dealbh sa tsaol mé, is mo charaid i bhfad uaim

'S a Dhia, go mbeirir chugat féin mé, má imíonn mo chéad shearc uaim

'S tá sioc agus sneachta ar na sléibhte, 'gus mise liom féin dá siúl

Ag féachaint chá bhfeicfinn mo spéirbhean, a bhí bacalach, péarlach, fionn

Ba ghile ar a com í ná Venus, is ba bhinne a béal ná an fhliúit

'S dá bhfaighinnse mo chumann ina haonar, do phógfainnse a béal go dlúth

Agus ciach ar an sagart a phós mé, nár fhág sé mé i dtreo na mban

Ag rinnce le cailíní óga, ag ithe 's ag ól 'na measc

An ní do shuaigh 's do bhreoidh mé, mé a cheangal go hóg le réic

'S nár fhág mise ag cnuchairt na móna, nó ag seoladh na mbó thar sliabh

1