Kolęda Wędrujących

Ot, kolęda jasna jak na drzewku świczka

Zmawiała się z wędrownikiem śliczna wędrowniczka

Goniąc w różne strony chwilkę pofolgujmy

W tę noc świętą do Betlejem razem powędrujmy

Ale wędrownicy, dziwuj się narodzie

Choć się pięknie umawiają, nic im nie wychodzi

Nic im się nie klei, wciąż się wątek plącze

Gdy on śpiewa w Nowym Jorku, ona w Nowym Sączu

Gwiazda Betlejemska drobna, nieozdobna

Gada - nie możecie razem to przyjdźcie osobno

Przez to białe pole, przez tę wielką ciszę

Przyjdźcie i niech każdy na mnie miłość swą wypisze

Na srebrzonym koniu hula nędza z bidą

Z dwóch stron nasi wędrownicy do Betlejem idą

Lecz zapamiętali z nieba słowo każde

W swoich różnych Betlejemach w jedną patrząc gwiazdę

I zaraz po Świętach dalej krążą w świecie

Lecz ich wędrujące serca złączyły się przecie

I miłości płomyk wesoło się sączy

Z dwóch płomyków uczyniony, nic go nie rozłączy

Taką oto śpiewam ludziom w takt muzyczki

Tę kolędę wędrownika oraz wędrowniczki

Co daleko w świecie być od siebie muszą

Ale są złączeni jedną wigilijną duszą

Taka mi na Święta pisze się niechcący

Koleżanka pastorałka dla serc wędrujących

Co daleko w świecie być od siebie muszą

Ale są złączeni jedną wigilijną duszą