Rijkswerkinrichting

In m'n hoestbui op vier wielen

En de politie op m'n hielen

Rijd ik daag'lijks kiele kiele door 't verkeer

Niet bepaald als een heer

Maar meer als een wilde beer

Rij ik onvervaard de straten op en neer

En de verkeersagent bij ons op de hoek

Rij ik elke keer de vouwen uit z'n broek

Nou, m'n gabber Dollefie Zallevie is weer terug uit de

rijkswerkinrichting. En

nou is dat op zichzelf wel een heilzaam instituut.

Maar toch niet, zoals

de

naam zegt, een inrichting waar je je eigen rijk

werkt. Want Dolf heeft

bijvoorbeeld na drie maanden buffelen de somma van f

7,61 overgehouden

Nou zat Dolf daar niet voor zo'n heel zwaar vergrijp

in die rijkswerk-

verschaffing, want hij had alleen maar een aktentas

van een meneer

gekregen die

in de trein zat te slapen

En aangezien Dolf nogal goed van gedrag was en van

huis uit tamelijk

rijkswerk-

willig mocht 'ie meehelpen met het aardappelrooien.

Maar jammer genoeg is

Dolf

niet zo heel agrarisch aangelegen zodat 'ie toen in

z'n ijver in het

verkeerde

veld is gaan zitten rooien. En toen is 'ie 's avonds

thuis gekomen met

een

paard en wagen vol met suikerbieten. Waarop de

rijkswerkdirecteur zei dat

het

heel lief was van Dolf maar dat suikerbieten niet

meetelden. En toen

moest 'ie

alles weer terugbrengen en op z'n plaats zetten. Nou,

dat heeft Dolf toen

gedaan. En of het nou door de vermoeienissen kwam of

door het bukken, ik

weet

het niet, maar de volgende dag had 'ie twee opgezette

voeten. Ja, echt

wat je

noemt, goed doorvoedde voeten. En vanwege daarvan

heeft 'ie ze eigen toen

op

het ziekenrapport geslingerd en moest 'ie ze eigen

melden bij, wat ze

daar

noemen, de rijkswerkdokter. En goed, hij komt daar

binnenstappen en zegt

tegen

'em: "Ik weet niet wat het is maar ik zie alles

dubbel dokters."

Toen zie die dokter: "Blijf daar niet zo

rijkswerkeloos staan en vertel

me de

verdere symptomen." "Nou", zei Dolf, "het

eigenaardige feit doet zich

voor as

dat ik in de rijkswerkkantine een flesje limonade sta

te drinken, dan

krijg ik

steeds van die steken in m'n rechteroog." "Juist",

zei die dokter, "dan

moet je

beginnen om het rietje eerst uit het flesje te halen.

Maar," zie 'ie, "je

klaagde over je voeten. Laten we daar eerst maar eens

aan gaan werken en

doe je

mond open." Toen zei Dolf: "Voor m'n voeten, moet ik

daar m'n mond voor

open

doen?" "Tsja, uiteindelijk is het zo," zei die

dokter, "Ik onderzoek die

dingen

liever binnendoor want je weet nooit wat je onderweg

tegen komt."

Goed, Dolf doet dus z'n manageklep open, en die dokter

die werpt er een

blik

in. Ja, niet zo'n heel groot blik maar meer zo'n

klein half litertje,

weet je

niet. En dat gaf toch zo'n raar geluid, weet je niet,

zo hol he. En toen

vroeg

die dokter: "U gorgelt zeker met kopspijkertjes?" hij

zei: "Ik zal maar

beginnen met je veel vers fruit voor te schrijven,

maar dan moet je dat

wel met

schil en al opeten vanwege de vitaminen." Toen zei

Dolf: "Ik hou alleen

maar

van kokosnoten. Maar, dokter, zei Dolf, als ik u even

vragen mag, benne

mosselen ook gezond?" "Nou, ik zou het denken," zei

die dokter, "want ik

heb er

nog nooit een op m'n spreekuur gehad. Maar apropos,"

zei die dokter toen

weer

"Meneer Dolf, als ik goed geinformeerd ben dan ziet u

kans om in deze

inrichting op illegale wijze aan drank te komme." Zei

'ie: "Vertel mij

nou eens

als man tegenover man, waarom doet u dat?" "Nou," zei

Dolf, "dat doe ik

alleen

maar om m'n zorgen te verdrinken." "Ja, alles goed en

wel," zei die

dokter

"maar volgens mijn gegevens doet u dat al uw leven

lang. Benne die zorgen

dan

onder de hand nog niet verdronken?" "Dat is 't 'em

nou juist," zei Dolf,

"want

ze hebben ondertussen leren zwemmen."

Nou, op dat moment komt (zeg luister nou effe). Op dat

moment komt er een

rijkswerkverpleegster naar binnen, en daar wier Dolf

z'n aandacht toen

van

afgeleee. En toen ze weer weg was toen zee 'ie tegen

die dokter:

"Allemensen

dokter, wat heeft die vrouw een mooie ogen."

"Allicht," zei die dokter,

"want

d'r man is oogarts."

Nou moet ik jullie d'r nog effe bij vertellen dat er

bij Dolf in dat

instituut

nog een mede rijkswerkinrichter zat. En, die vrijer

zat er al zo lang,

die

behoorde zo'n beetje tot de mede rijkswerkoprichters.

Maar die had 't d'r

dan

ook naar gemaakt hoor. Ja, die knaap was eerst voor

motte komme vanwege

een

grote diefstal. En de rechter die zee tegen 'm:

"Geeft u toe dat u die

honderd-

duizend gulden hebt gestolen?" Toen zei 'ie: "Nee

edelachtbare, het spijt

me

ontzettend dat ik onschuldig ben." Dat was natuurlijk

heel bijdehand

geantwoord

van 'm. Maar die rechters die benne ook niet van

gisteren, want die hij

had was

zelfs van vijftig jaar geleden, en die lag 'm een

poosje op de juridische

pijnlijke bank. En gaandeweg het procede kwamen er

nog een paar

bezwaarlijke

facturen naar voren. En toen bleek dat 'ie nog een

valse mijneed gelegd

had

ook. Waarop gelijk die officier van juventute in het

geding dook en er

effe een

bloemlezing weggaf over het feit hoe hij die inbraak

zag. En vroeg toen:

"Geeft

u toe dat u die inbraak gepleegd hebt op de manier

zoals ik het zoeven

uit

elkaar gezet hebt?" "Nee," zei die verdachte, "maar

ik zal er de volgende

keer

graag gebruik van maken."

Toen nam die rechter het kruisvuur weer over en riep:

"U staat hier maar

een

eind in de ruimte te liegen want u is al meerdere

malen vanwege de

veelvuldige

kamers veroordeeld, en als ik zo uw dossier hier eens

bekijk dan heeft u

niet

bepaald een blanco kasregister. Om effe een

kleinigheidje te noemen; Op

de

zoveelste van de zoveelste hebt u een auto

onrechtmatig van eigenaar doen

verwisselen." "Ja," zei die verdachte, "maar dat was

in een moment van

zwakte."

"Goh," zei die rechter, "dan neem je zeker in een

moment van sterkte een

autobus?"

Ja, jullie kunnen daar makkelijk om lachen maar

gisterenavond toen werkte

ik

voor de ouwe van dagen en daar vertelde ik dat zelfde

verhaal maar toen

lachte

d'r helemaal niemand. En toen zei ik: "Jullie lachen

zeker morgen om die

bak?"

En toen riep d'r een heel oud mannetje op de eerste

rij: "Nee, we hebben

er

vijftig jaar geleden al om gelachen."

In m'n hoestbui op vier wielen

En de politie op m'n hielen

Rijd ik daag'lijks kiele kiele door 't verkeer

Niet bepaald als een heer

Maar meer als een wilde beer

Rij ik onvervaard de straten op en neer

En de verkeersagent bij ons op de hoek

Rij ik elke keer de vouwen uit z'n broek