De dodenrit

We rijden met de trojka door 't eindeloze woud

Het vriest een graad of dertig, het is winter en vrij koud

De paardehoeven knersen in de pasgevallen sneeuw

't Is avond in Siberie, en nergens is een leeuw

We reizen met de kinderen, al zijn ze nog wat jong

Door 't eindeloze woud waarover ik zo-even zong

Een lommerrijk en zeer onoverzichtelijk terrein

Waarin men zich gelukkig prijst dat er geen leeuwen zijn

We zijn op weg naar Omsk, maar de weg daarheen is lang

En daarom vullen wij de tijd met feestelijk gezang

Intussen gaat zich iets bewegen in de achtergrond:

Iets donkers en iets talrijks, en het lijkt me ongezond

Ze zijn nog vrij ver achter ons, ik zie ze echter wel

Het is een hele massa en ze lopen nogal snel

En door ons achterna te lopen halen zij ons in

Wat onvoordelig uit kan pakken voor een jong gezin

De donkere gedaanten zijn bijzonder vlug ter been

Ze lopen op vier poten, en ze kijken heel gemeen

Ze hebben grote tanden, dat is duidelijk te zien

Het zijn waarschijnlijk wolven, en kwaadaardig bovendien

Al is de toestand zorgelijk, ik raak niet in paniek

Ik houd de moed erin door middel van de volksmuziek

We kennen onze bundel en we zingen heel wat af

Terwijl de wolven nader komen in gestrekte draf

Het is van hier naar Omsk nog een kleine honderd werst

't Is prettig dat de paarden net vanmiddag zijn ververst

Wel jammer dat de wolven ons toch hebben ingehaald

Men ziet de flinke eetlust die hun uit de ogen straalt

We doen heel onbekommerd en we zingen continu

Toch moet er iets gebeuren onder moeders paraplu

En zonder op te vallen overleg ik met mijn vrouw

"Wie moet er aan geloven," zeg ik, "toe, bedenk eens gauw"

"Moet Igor het maar wezen?", "Nee, want Igor speelt viool"

"Wat vind je van Natasja?", "Maar die leert zo goed op school!"

"En Sonja dan?", "Nee, Sonja niet, zij heeft een mooie alt"

Zodat de keus tenslotte op de kleine Pjotr valt

Dus onder het gezang pak ik het ventje handig beet

Daar vliegt hij uit de trojka met een griezelige kreet

De wolven hebben alle aandacht voor die lekkernij

Nog vierentachtig werst en o, wat zijn wij heden blij

We mogen Pjotr wel waarderen om zijn eetbaarheid

Want daardoor raken wij die troep voorlopig even kwijt

Zo jagen wij maar voort als in een gruwelijke droom

Ajo ajo ajo al in die hoge klapperboom

Daar klinkt weer dat gehuil, en onze hoop is weer verscheurd

De wolven zijn terug en nu is Sonja aan de beurt

Daar gaat het arme kind, zij was zo vrolijk en zo braaf

Nog achtenzestig werst en in Den Haag daar woont een graaf

Ik zit nog na te peinzen en mijn vrouw stort menig traan

En kijk daar komen achter ons de wolven al weer aan

Dus Igor, 't is wel spijtig maar jij wordt geen virtuoos

Nog tweeenvijftig werst en daar was laatst een meisje loos

Nu Igor is verwijderd hebben wij weer even rust

Maar nee, daar zijn de wolven weer, op nog een part belust

De doodskreet van Natasja snijdt ons pijnlijk door de ziel

Nog zesendertig werst en in blauwgeruite kiel

Mijn vrouw en ik zijn over, dus we zingen een duet

En als 't even mee wil zitten halen we het net

Helaas, ik moet haar afstaan aan de hongerige troep

Nu nog maar twintig werst en Hoeperdepoep zat op de stoep

Ik zing nu weer wat lustiger want Omsk komt in zicht

Ik maak een sprong van blijdschap en verlies mijn evenwicht

Terwijl de wolven mij verslinden, denk ik "Dat is pech

Ja Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg"