De wandaad

Er woonde eens een wisselwachter in het Woeste Woud

Die nauwelijks voorzien kon in zijn levensonderhoud

Zijn dagen werden doorgebracht in wrevel en verdriet:

Hij wachtte en hij wachtte, maar de wissels kwamen niet

Zijn vrouw was weg, die had zich bij de arbeidsbeurs gemeld

Daar had men haar als pofferkraamverzorgster aangesteld

Ze stuurde weleens poffers, maar die waren weken oud

Tot woede van de wisselwachter in het Woeste Woud

Het jongste kind was puber en zijn voornaam luidde Huub

Hij trok de aandacht door zijn onophoudelijk gepuub

Hij puubde in de koffie en hij puubde in de schuur

Hij puubde in het jachtseizoen vaak langer dan een uur

Zijn zuster daarentegen was op koper zeer verzot:

Op koperdraad, op kopergeld, op ketel, schaal en pot

Geen wonder dat ze met een koperkoper was getrouwd

En op een woensdag weggetrokken uit het Woeste Woud

Op zeek'ren ochtend zat de wisselwachter zeer bedrukt

Te kauwen op een poffer die maar matig was gelukt

Maar Hubert kon men welgemoed zien puben voor het raam

De vogels kwinkeleerden en het weer was aangenaam

Daar kwam een wisselloper, met een zwaar valies bevracht

Meneer, zo riep hij zwetend uit, hier heeft u op gewacht!

Ik heb dit prachtig stuk speciaal voor u hierheen gesjouwd

In weerwil van de wilde wolven in het Woeste Woud

De wisselloper haalde toen een wissel voor de dag

Daar is het schatje, zei hij met een groezelige lach

Van koper, ziet u wel? Van koper, smaakvol en solied!

Ja, zei de wachter, maar die bloedvlek, die bevalt me niet

Ook geef ik niet om koper, maar mijn dochter des te meer

Hier heeft u haar adres, probeert u daar maar eens een keer

De koper las het briefje en zijn vingers werden koud

En woordeloos verdween hij in de wirwar van het woud