Ein Abend in Wien

De spanning in de operatiekamer was bijna ondraaglijk

Zij scheen de lichten nog feller te maken

De weinige geluiden nog scherper

De instrumenten nog blinkender

Alle ogen waren gericht op professor Knusprich

De jonge chirurg waarover heel Wenen zich opwond

Door z'n patienten aanbeden, door vele vrouwen begeerd

Had hij in enkele jaren de top van zijn roem bereikt

De medische wereld haatte hem en zweeg

Wachtend op een misgreep

Een zwakheid, een fataal moment

Dat hem voorgoed zou ontluisteren, ja, vernietigen

Knusprich wist hoe kwetsbaar hij was

Ieder succes maakte zijn vijanden afgunstiger

Terwijl het publiek steeds meer ging rekenen

Op zijn onfeilbaarheid

Vandaar dat hij alleen nog maar hopeloze gevallen te behandelen kreeg

Waar geen ander zich aan waagde

Zo ook nu:

Hij zag dat de patient er zeer slecht aan toe was

De hartslag was regelmatig maar had iets ongewoons

Iets dat hij niet direct kon thuisbrengen

Snel ingrijpen was geboden

En toch aarzelde Knusprich

Hij keek naar het oude, vale gezicht

En hij vroeg zich af waar hij deze man eerder had gezien

Toen wist hij het:

Dit was de vermaarde kapelmeester en componist

Die met z'n vrolijke walsen ontelbare bals had opgeluisterd

Ja, zelfs de oude keizer had nog bij zijn muziek gedanst

Deze man moest gered worden

Wenen kon hem niet missen

Knusprich opende de populaire musicus

Schijnbaar terloops, maar met microscopische nauwkeurigheid deed hij zijn werk

Het was een beklemmend, maar ook bezielend schouwspel

Ineens echter verstarde hij

De anderen keken hem angstig aan

Wat had hij gezien

De chirurg richtte zich op

En wees naar het interieur van de geliefde toonkunstenaar

"Het syndroom van Muckenspucker", zei hij mat

Allen deinsden terug

Hier was niets meer aan te doen

De patient was verloren

"Neen", dacht Knusprich

"Er is nog 1 kans

Het hart werkt nog

Als ik"

"Ga onmiddellijk naar het magazijn!" beet hij een verpleegster toe

"Haal een twaalfvingerige darm

Een verse, laat je geen rommel in de handen stoppen

Vooruit, weg, wat sta je daar nog"

"Maar, maar..., ik moet toch een bonnetje hebben"

Stamelde het meisje

"Ze willen daar altijd een bonnetje

Zonder bonnetje geven ze niks af"

"Leuter niet over bonnetjes"

Viel de chirurg uit

"Hier staat een mensenleven op het spel

Doe wat ik zeg"

Betraand snelde zij heen

Knusprich zag haar prettige lichaamsvormen

Terwijl ze de operatiekamer verliet

En had spijt van z'n onbeheerste woorden

Liever had hij haar in zijn sterke armen genomen

Om dan, in een vlaag van hartstocht

Zijn lippen op de hare te drukken

Totdat heur diepblauwe ogen

Er was echter geen ogenblik te verliezen

Hij boog zich weer over de inwendige mens

Zo lang het hart nog functioneerde

Moest hij het uiterste middel beproeven

Met een meesterlijke beweging verwijderde hij het aangetaste orgaan

Zou de vervanging tijdig arriveren

Zou hij opnieuw een wonder kunnen verrichten

Kon hij dit leven nog aan de klauwen des doods ontrukken

Waar bleef die twaalfvingerige darm

Hoorde hij daar snelle voetstappen

Maar het was onherroepelijk afgelopen

Het hart van de melodieuze grijsaard had opgehouden met kloppen

Zijn lied was uit

Zijn instrument zweeg voor immer

Hij was overleden

Hij leefde niet meer