Hart eener deerne

Zij was als kind naar Amsterdam gekomen

Betoverd door de steedse pronk en pracht

Zij was als kamermeisje aangenomen

In zeek're woning aan de Keizersgracht

Des avonds mocht zij gaarne uren dwalen

Door drukke straten met hun grillenschijn

En heur onschuld dacht zij menig malen

Wat is het heerlijk in de stad te zijn

Want te midden van de zonde

Bleef heur hart oprecht en rein

En in zulk een blijde stonde

Kon zij niet kwaaddenkend zijn

De zoon des huizes was student te leiden

Na enk'le maanden zag zij hem voor 't eerst

Zij was aanvallig, proper en bescheiden

Hij was een losbol, wild en onbeheerst

Hij vond eenvoud geenszins te versmaden

En had al dra het arg'loos wicht onteerd

Toen de gevolgen aan het daglicht traden

Werd zij meedogenloos van huis geweerd

Maar ondanks heur grote zonde

Bleef heur hart oprecht en rein

In die smartelijke stonde

Kon zij niet haatdragend zijn

Zij dwaalde weer door nachtelijke straten

Doch zonder lichten thans of rijken tooi

Het pad der deugd had zij voorgoed verlaten

Zij was verworden tot een lichtekooi

Eens kwam bij haar en man met doffe ogen

Verteerd door drank en liederlijke lust

't Was de student, door wien zij was bedrogen

Zij heeft geweend en hem in slaap gekust

Toen zij leefde van de zonde

Bleef heur hart oprecht en rein

En zelfs op haar veile sponde

Kon zij niet hardvochtig zijn

Ook al gramde haar de wonde

Van verderf en zielenpijn

Voor de oorzaak harer zonde

Kon zij slechts vol deernis zijn