Orgaan

O kinderen en nette vrouwen, weest niet ontdaan

Ik laat u nu in diep vertrouwen iets gadeslaan

Het voert ons naar de zwartste randen van het bestaan

Maar is daaruit niet weg te branden, welnu, komaan

Het laat wel iets te wensen over als onderdaan

Maar schittert in de rol van rover of partizaan

Het kan de grootste stommiteiten daarbij begaan

En trekt nadien zich van verwijten geen donder aan

Het pleegt in tijden van verveling wat schuil te gaan

Maar reageert op elke streling geheel spontaan

Dan wordt het opgetogen wakker, dan gaat het staan

En aanstonds wil de felle rakker ertegenaan

Dan is het niet meer zo verlegen, veeleer profaan

Het heeft een dikke kop gekregen van eigenwaan

Het is wat malser en wat rechter dan een banaan

Voor vruchtensla heeft men er echter maar weinig aan

Een buitenechtelijk verlangen kan dan ontstaan

Men hoeft er niet meer voor te hangen, men durft het aan

Wie zou die minnenden beschreeuwen met boos vermaan

De echo van de middeleeuwen, het Vaticaan

De ongedwongen Arabier kan zich laten gaan

Bij voorbeeld in het speelkwartier van zijn karavaan

Want daar ontspant men zich van harte en simultaan

Niet dat angstvallige aparte, maar zwaan-kleef-aan

De grijsaard ligt met open ogen en voelt een traan (pliep)

Lichamelijke dialogen zijn van de baan (ploep)

Hoe kan men in doorwaakte nachten als veteraan (pluup)

De smart om wat eens was verzachten, niet met Silan

De eens zo mannelijke krachten teloorgegaan