Zij dwaalde eenzaam

Zij dwaalde eenzaam langs de straat

Zij had geen geld, zij wist geen raad

Zij was in lompen slechts gekleed

En haar gezicht was vol met leed

Zij klopt' vergeefs aan meen'ge deur

Heur haren waren zwart van kleur

Waarna zij wenend verder ging

Wanhopig door vertwijfeling

Zij bedeld' om een stukje brood

Omdat haar kind niet eng en nood

Daar kwam een heer, zo rijk gekleed

Zijn blik was voos, zijn lach was wreed

Hij bood haar geld en opsmuk aan

Toen is zij met hem meegegaan

Zij deed het voor haar zieken schat

Omdat het ventje zij liefhad

Toen kwam zij in een kostbaar huis

Vol slechtigheid en feestgedruis

Waaruit eens heim'lijk zij verdween

En snelde naar heur huisje heen

"Ontaarde moeder, wufte vrouw!"

Zo riep de buurt, gehuld in rouw

"Uw stervend knaapje gaf de geest!"

"Waar zijt gij al die tijd geweest?"

O, gij die luistert naar dit lied

Veracht toch deze moeder niet

Zij wierp zich slechts in zinnenroes

Omdat haar kind zij redden moest

En als gijzelf een moeder waart

Door angst en nooddruft aangestaard

Ondanks uw godsvrucht en fatsoen

Zoudt gij dan niet hetzelfde doen