Orasan

Orasan…umiikot, umaawit…tumutunog

Gumagabi, umaaraw, sa dahan-dahang pag-ikot

May kamay na naghuhudyat, ng oras na sunod-sunod

Sa bawat galaw ng kamay, iba't-iba ang nagaganap

Sa mundong umiinog.

Paano nga ba ibabalik, ang kamay ng orasan?

Ang sandaling kapiling ko, ang mga minamahal

Mga anak na minumutya, asawang pinaglilingkuran

Buo at masaya, salat man sa yaman.

Ngunit sa hangaring, ang buhay ay maiangat

Maihandog ang magandang bukas, sa anak na nililiyag

Ibang bansa'y pinangarap, pilit na hinangad

Upang hirap na dinaranas, di na lagging kayakap.

Ngunit sa paglipas ng panahon, sa pagtakbo ng orasan

Isang dagok sa buhay, sa akin ay dumatal

Asawang itinangi, minahal ng lubusan

Nagmahal sa iba, at ako'y iniwan.

Ang pinakamasaklap, ang inspirasyon ng pagsisikap

Ang kadluan ng pagtitiis, at ibayong paghihirap

Hindi ko na nakita, hindi ko na mayayakap

Pagkat supling ko'y inilayo, nasaan kayo mga anak?

Salaping naipon, kapalit ng kalupitan

Sa among sakim, bawat segundo'y gahaman

Bawat trabaho ko, kanyang inoorasan

Kapag ako'y sumala, galit n'ya ang makakamtan.

Wala na ang salapi, wala na rin ang minamahal

Nawalan ng saysay, tiniis na kaapihan

Sinisisi ang sarili, sa pangarap na inasam

Ito ba ang kapalarang, bigay sa 'kin ng maykapal?

Kailan hihinto, ang takbo ng orasan?

Kailan babalik sa kahapong iniwan?

Kailan maririnig, ang tunog na mainam?

Kailan ang oras, anak ko'y masisilayan?

Ako ngayo'y isang orasang, patuloy na lang sa pag-ikot

Nabubuhay sa damdaming, punong-puno ng kirot

Sa bawat Segundo, bawat minuto, at sa bawat oras na pag-inog

Pakiramdam ko'y pawing gabi, walang liwanag na dulot.