Sigmundskvadet

Í føroyum búðu høvdingar tveir

Tróndur og sigmundur itu teir

Noregs menn! Dansið væl í stillum

Stilli tykkum allar

Riddarar, noregs menn!

Dansið væl í stillum

Sigmundur búði skúvoy á

Tróndur búði við gøtuvág

So grammur var tróndur, hann hugsar ilt

Sigmundur hevur vár’ veitslu spilt

Tróndur hann situr í sínari lon

Tit heintið mær sjúrða tollaksson

Tit heintið mær gutta og láa tór

Snarliga boð eftir teimum fór

Inn komu garpar og søgdu so

Hvat vilt tú, tróndur, tú sendi oss boð?

Eg havi sent tykkum boðini tey

At tit skulu hjálpa til sigmunds deyð

Tit hvessið spjót, tit hvessið knív

Tað skal galda sigmunds lív

Hetta mítt ráð man vera gott

Vit skulu herja á hann á nátt

Teir samlaðu saman sveinar og menn

Og gingu til strandar allir í senn

So sigldi tróndur skúvoyarfjør

Skútan bognaði sum ein gjør

So myrk var náttin, og skútan gegg

So blíðan byrðin tróndur fekk

Myrk var náttin, og skútan rann

Teir hildu beint mót skúvoy fram

Eingin vardi, teir komu hartil

Alt gekk til, sum tróndur vil

Skramblaðu teir við vápnum hart

So hurðar gingu í smildur snart

Sigmundur vaknar úr svøvni brátt

Hvør brýtur inn á meg í nátt?

Hann, sum brýtur tínar dyr

Tað er tann maður, tú háaði fyrr

Sigmund helt sítt svørð ímót

Fimm fullu høvur á tróndar fót

Sigmundur høggur av makt og vold

Trý fullu høvur á tróndar skjold

Tróndur hann var til ilsku fús

Tit setið nú eld á sigmunds hús!

Sigmundur talar til frænda sín

Nú má eg rýma av húsi mín’

Einar úr suðuroy, hans frændi tór

Eingin annar við sigmundi fór

Sigmunds hústrú stendur við vegg

Tú hoyr meg, tróndur gøtuskegg

Stríðist tú móti konu og børn

So ert tú grískari enn ein bjørn

Tit sløkkið eld, tit stingið inn knív!

Eg stríðist bert um sigmunds lív

Tróndur vendi borgini frá

Beint ímót’ sum sigmundur lá

Tróndur hevði so fyri orð

Eg kenni royk av sigmunds sporð

Tróndur biður teir hava mót

Eg kenni royk av sigmunds fót

Teir gingu fram um grøna lund

Teir dvøldust við gjónna eina stund

Sigmundur sær um gjónna brá

Steingríms høvur á vølli lá

Sigmundur aftur um gjónna sprakk

Svørðið úr hans hondum stakk

Sigmundur flýddi á oynna norð

Tróndur hevði tá manndómsorð

Sigmundur kastaði í havið seg

Einar og tóri sama veg

Tá Ið tróndur hetta sá

Aftur at báti skundar hann tá

Aftur at báti skundar hann tá

Men ikki kundi hann sigmundi ná

Svimja teir tríggir við miklari ferð

Sum streymur harður á firði er

Tórur aftur um seg sá

Nú tekur einar at dragna frá

Sigmundur gjørdi sær tann ómak

Hann legði einar á sítt bak

Tórur rætti sigmundi hond

Nú hevur einar givið upp ond

Sigmund slepti einar’ av

Suðuroyarfjørður varð hans grav

Sigmundur svimur og frændi hans

Enn er fjórðingur eftir til lands

Tórur legði seg bylgju ímót

Nú eri eg givin í hond og fót

Tú svim til lands, legg einki í meg!

Eg eri farin, men redda teg

Svaraði sigmund’, í sjónum sat

Ei, mín frændi, skiljast vit at

Vit vóru saman í mangari ferð

Ei mín frændi, skiljast vit her

Sigmundur var í orðum trygg’

Hann legði tóra á sín rygg

Sigmundur svimur av allari makt

Nú hava vit at landi lagt

Brimið tað brýtur sum boðaslóð

Tað tóra niður at botni dró

Sigmundur var ein menskur mann

Men ikki bóru beinini hann

Tá hann hevði svomið tann veg so lang

Hann legði seg stillan niður í tang

Torgrímur átti sandvík fyrr

Hann sá ein morgun út fyri dyr

Torgrímur hugdi mót tara út

Eg meini, eg síggi ein reyðan klút

Tórgrímur talar til dreingir tveir

Tit vitið, um har er nakað meir

Inn koma dreringir og siga frá

Stórur maðu rí tara lá

Ein stórur maður í tara lá

Ongum líkari enn sigmund’ at sjá

Torgrímur tók sær øks í hond

So fór hann til sjóvarstrond

Torgrímur niður í taran sær

Maktarleysur lá sigmundur har

Torgrímur talar til sveinar sín’

Gullringur sigmunds skal vera mín!

Dreingir, tit haldið mær í hans hár

Meðan eg gevi honum banasár

Dreingir, tit haldið (í) hans hár í topp

Meðan eg skilji høvur frá kropp’

Dreingirnir hildu í hans hár

Meðan hann gav honum banasár

Dreingirnir hildu (í) hans hár í topp

Meðan hann skilti høvur frá topp

Gullringin bóru teir heim til hús

Men kroppin gróvu teir í sand og grús

Ein slíkan enda sigmundur fekk

Hans líki ei í føroyum gekk