De Training

Het was tijdens het laatste seizoen voor de Europacup.

De ploeg van Ajax kwam van het vliegveld en arriveerde

in een klein

Tsjechisch dorp.

De volgende morgen, dinsdag, gingen zij allen onder

leiding van de trainer

naar het veld.

Nadat de oefenmeester in het gras was neergezeten

begon hij te spreken.

De jongens wisten dat nu de tactiek besproken zou

worden en legden hun

oren dus te luister.

Maar een van hen, Johan Cruyff, haalde een spel

kaarten uit zijn

trainingspak, dat hij

voor zich uitspreidde.

De trainer zag wat hij deed en zei dat hij de kaarten

weg moest doen.

Na afloop van de oefenbijeenkomst werd de speler

gestraft en in de

kleedtent bij de

voorzitter van de vereniging gebracht.

'Waarom heeft u hem hier gebracht mijnheer Michels?'

vroeg de voorzitter.

'Hij zat te kaarten op het veld' luidde het korte

antwoord.

'Wat heb jij daarop te zeggen, knaap?' vroeg Jaap van

Praag.

'Heel veel' luidde het antwoord van de zelfbewuste

voorhoedespeler.

'Dat zullen wij hopen, Johan. Want als je geen

redelijke verklaring voor

je

opmerkelijke gedrag weet te geven, dan ben jij goed de

zak, vogel!'

De voetballer antwoordde: ' Mijnheer Van Praag, ik

twijfel er niet aan of

ik zal erin

slagen u geheel en al te overtuigen van de oprechtheid

van mijn

intenties.'

Nadat hij dit gezegd had begon hij zijn verhaal.

'Zie eens hier, mijnheer Van Praag.

Als ik naar de Aas van het spel kijk, dan weet ik dat

er maar één bal is.

En de twee vertelt mij, dat het veld in twee helften

verdeeld is: de

linker helft en de

rechter helft.

Zie ik de drie, dan denk ik aan de scheidsrechter en

zijn twee

assistenten, de beide

grensrechters.

De vier herinnert mij aan de vier spelers, die in het

4-2-4 systeem de

voorhoede vormen.

Dat zijn namelijk van links naar rechts: de

rechtsbuiten, de rechtsbinnen,

de linksbinnen

en de linksbuiten.

De vijf doet mij denken aan de vijf exemplaren, die

tot nu toe van mijn

gramofoonplaat

verkocht zijn.

De zes brengt mij op een geheel andere gedachte. Dan

zie ik het rugnummer

voor me van

mijn medespeler Henk Groot.

Nummer zeven herinnert mij aan de zevende dag van de

week, de zondag. Voor

u een rustdag,

voor mij echter een normale werkdag.

Bij de acht wil mij op dit moment niets te binnen

schieten.

Bij de negen denk ik aan de afstand van negen en een

halve meter, die men

in acht moet

nemen bij een vrije trap.

Bij tien denk ik aan het teamwork.

Zie ik de Koning, dan denk ik aan Piet Keizer.

De Vrouw in het spel doet mij denken aan een 1-2

combinatie, maar dan toch

weer anders.

De Boer van het spel is Mijnheer Michels.

Als ik de Harten zie, dan denk ik aan de harten sie

sneller gaan kloppen

bij het schoppen.

Zie ik de Schoppen, dan denk ik aan de ruiten die

vroeger sneuvelden door

mijn trappen.

Bij Klaveren denk ik aan konijnen.

Als ik de cijfers op de kaarten van de twee tot de

tien achter elkaar zet

dan denk ik aan

het transferbedrag, dat men in Zuid-Amerika voor mij

wil betalen.

Als ik het totale aantal kaarten, twee en vijftig,

vermenigvuldig met het

aantal kleuren,

dat zijn er vier, en dan nog eens met de troeven,

dertien in getal, en ik

de uitkomst

hiervan vermenigvuldig met tien, dan kom ik precies op

het aantal

beschikbare plaatsen in

het Ajax stadion. Als ik de uitkomst hiervan deel door

het aantal dagen

van het jaar en

vermenigvuldig met de maanden van het jaar, zit ik mij

zeker een uur

geconcentreerd rot

te rekenen.

Ziet u, mijnheer Van Praag, mijn speelkaarten

betekenen voor mij een

training,

een bezinning en een broodwinning tegelijk.'

Beste mensen, dit was een waar verhaal.

Ik weet het zeker, want de voorzitter, dat was ik.