Achter de hemelpoort

het was een reis van zeven dagen en de nachten waren lang

maar ik had meestal goed gezelschap en ik was zelden bang

aan de andere kant van de heuvels was het gras niet altijd groen

ik zou liegen als ik zei dat ik het over wilde doen

't was bij het vallen van de avond toen de zon aan de einder stond

dat ik aan het einde van de velden mijn reisbestemming vond

in duizend boeken en verhalen had ik gelezen en gehoord

van de vrede in het paradijs achter de hemelpoort

de poort was klein en sober, een simpele houten deur

in een muur van ruwe steen en van een onbestemde kleur

geen stralenkrans, geen hemels licht, geen fier wapperende vlag

alleen bordje waarop stond: wij zijn geopend op de Laatste Dag

ik klopte aarzelend aan want dit was zo'n moment

waarop de grote leegte gaapt als je hoort dat je niet welkom bent

aan het einde van een zware reis en vermoeid tot op het bot

maar ik zou antwoord krijgen op de vraag: wie of wat is God

de poort ging open en een man met baard keek me vriendelijk aan

het is vandaag je laatste dag, zei hij, je mag naar binnen gaan

mijn naam is Petrus, je hebt wel eens van me gehoord misschien

natuurlijk, zei ik, maar wat ik vragen wou; mag ik God heel even zien?

Petrus zweeg een ogenblik en keek me nietbegrijpend aan

wie zeg je, vroeg hij met gefronste blik, ik heb je niet goed verstaan

ik zei het opnieuw en Petrus reageerde wat verstoord

God, herhaalde hij, die naam heb ik nog nooit gehoord

er is niemand die zo heet hier achter de hemelpoort

en Jezus, riep ik vertwijfeld en met dichtgeknepen keel

Jezus ken ik wel, zei Petrus, maar zo heten er zoveel

en Allah dan, probeerde ik, of Jaweh, klinkt dat misschien bekend

nee, het spijt me, zei Petrus, maar denk nu niet dat je niet welkom bent

ik liet de poort voor wat hij was en trok weer de velden in

het paradijs zonder God had voor mij totaal geen zin

na vele uren wandelen bij het licht van zon en maan

zag ik tussen dahlia's en asters een schamel hutje staan

een kluizenaar, zo leek het wel, een zonderling of een herder

en het einde van mijn reis, want achter de hut ging het niet verder

wie leeft er nu op de grens van het alles en het niets

een uitgestotene misschien, de duivel of zoiets

ik naderde de hut en keek nieuwsgierig door de ruit

aan een tafel zat een echtpaar, ze dronken thee en aten fruit

ze wenkten me naar binnen en toen ik bij hen zat

ontdekte ik de hemel in de nerven van het tafelblad

daar zag ik het stof der eeuwen tussen de kruimels van het ontbijt

en aan de muur tikte de wijzerloze klok der eeuwigheid

het echtpaar lachte me toe en zei met zachte stem:

welkom in onze woning, aangenaam, wij zijn hem

u zocht ons en u vond ons, als dat de zin is van uw bestaan

dan valt er dus niets te zeggen en kunt u in vrede gaan

ik vroeg: waarom zwijgt u zo angstvallig over uw aanwezigheid

ze antwoordden: het weten maakt een einde aan de oneindigheid

ach, u weet wel, het simpele verhaal van de wortel en het paard

ons vinden is de moeite van het zoeken nimmer waard

dus ga terug naar het paradijs want dat is waar u hoort

u zult vergeten wat u hier zag, opdat de rust niet wordt verstoord

maar in gedachte zijn we bij u daar achter de hemelpoort