De treinreis

het fluitje klinkt mijn trein zet zich in beweging

als een vreemd figuur het perron komt opgerend

ik maak een hulpeloos gebaar ik kan niet helpen

hij kijkt me aan met een blik of hij mij kent

hij weet nog net in de laatste wagon te springen

ik pijnig mijn hersens: wie kan dat nou toch zijn

opeens komt alles wat in me beweegt tot stilstand

mijn god ik schrik me dood: 't is Magere Hein

ik wil de trein uit maar we stuiven door de weiden

ik zal moeten springen maar ik wil nog niet dood

maar hij komt me halen dat weet ik vrijwel zeker

mijn ogen lezen: hier trekken in geval van nood

ik voel Magere Hein door het gangpad naderen

hij verkneukelt zich al op zijn voorbedachte vangst

dan komt de trein krijsend op de rails tot stilstand

ik krijg een schok: de naam van het station luidt Angst

niet in staat tot denken besluit ik af te wachten

tot de stationschef de trein het sein van vertrekken geeft

ik voel er niks voor om in Angst verder te leven

te meer daar de klok op het perron geen wijzers heeft

ik heb heel mijn leven gekankerd op het leven

zonder de zin te weten voelde mij tot niets verplicht

maar nu in de duisternis denk ik daar anders over

de trein rijdt door een tunnel wordt het ooit weer licht

dan hoor ik in de verte iemand om mijn kaartje vragen

ik schrik wakker het is de conducteur van deze trein

ik lees de naam die op zijn uniform gespeld zit

zijn achternaam luidt Mager en zijn voornaam Hein

hij tikt aan zijn pet en laat mij in verwarring achter

ik kijk naar buiten: veel gras met hier en daar een koe

ik ben vergeten een belangrijke vraag te stellen:

conducteur waar gaat deze trein eigenlijk naar toe?