ontwaken

de zon schijnt door de ruiten, het is nen nieven dag

ik blijf nog efkes soezen, beneje klinkt gelach

ik denk dat da oe kinderen zen, die zen al uren oep

hoe zen'k hier terechtgekomen, mensen mensen, wat een soep

ginder zen mijn sokken, wa verder hangt mijn broek

en een van mijn twee schoenen zien kik liggen in nen hoek

ik draai mijn eigen oem, gij doet alsof ge slaapt

allee vooruit wer efkes mijne moed bijeen geraapt

ik kijk oep mijn horloge, 'k verschiet m'n eigen dood

twintig van den elven, zenne kik ne stoemme kloot

weer in slaap gevallen is 't eerste da'k besef

en die van ons zal thuis weer zitten wachten met zo'n bef

en stillekes komt het trug waddat er gisteren is gebeurd

wa langer blijven plakken, veel gezopen, wa gezeurd

en 't is hier in bed geëindigd, herinner ik mij, oep't lest

maar het zal na al dien drank wel gene vette zijn gewest

sorry da'k oe wakker maak, och ge zijt ne schat

maar de nacht is weer voorbij en w'hebben het gehad

bleft gij nog maar wa liggen, ge mut voor mij niks doen

ik gaan toch direkt de deur uit naar mijn wijf en naar m'n joeng

of 'k zal maar "kinderen" zeggen, want soems zen die wel lief

en misschien alleen voor hun begin'k ni alles oepternief

maar heeft het eigenlijk nog wel zin te blijven wonen bij een vrouw

waar ik helemaal niks voorvoel en totaal ni meer van hou

Jos Gijsen oep de radio en gij oep het twalet

alle wa gonne kik na doen: te bed of ni te bed?

'k maak van m'n hart ne steen en ik klee m'n eigen aan

mijne geest begint te werken nu da'k vroem naar huis mut gaan

ik zal wel iet verzinnen, ja ik lieg er wat oep los

ik zal zeggen da'k vannacht zijn blijven slapen bij de Jos

maar hoelang hou'k da nog vol met al die leugens, ik beken

dakkik onder mijn façaad ne vuile laffe klootzak zen