Œmieræ Poety

Nie pomog³y zastrzyki,

Recenzje i pomniki,

Ni kwaœne mleko :

Przyszed³ szarlatan - szuja,

Obejrza³ go, pobuja³ :

- Dementia praecox.

To¿ radoœæ by³a w domu,

Nareszcie koniec sromu,

Skoñczony k³opot !

Dozorca œmia³ siê setnie :

- Zaraz mu nitkê przetnie

Panna Atropos.

¯ona klaska³a w d³onie:

- Ach, przecie nadszed³ koniec

Pijackich orgii.

Bólów mia³am niema³o,

Nareszcie twoje cia³o

Wezm¹ do morgi.

Wszyscy stanêli ko³em

Z czo³em bardzo weso³em.

Prasa, kuzyni;

I szacowne to grono

Orzek³o unisono :

- Dobrze tak œwini!

Po co dziewki uwodzi³,

Noc¹ domy nachodzi³,

Sen rw¹c dzieci¹tek;

I po co Pod Zegarem

La³ w brzucho wino stare

Œwi¹tek i pi¹tek ?

Zna go dobrze Warszawa:

Po¿ycza³ - nie oddawa³,

Nasienie drañskie;

A "poetyczne dale"

To byly te skandale

W Ma³ej Ziemiañskiej.

Dobrze ci, stary draniu,

Za grzechy nad otch³ani¹

Inferna zwisasz.

Najprzód gwiazdy i róze,

Potem sto³ek w cenzurze -

Sprzedajny pisarz !

Tak to nadobne grono

Radzi³o unisono

W œmiertelnej sali.

A ¿e lico mia³ bladsze

Orzekli: - Pewnie nadszed³

Koniec kanalii.

Zapachnia³y zefiry,

Brzêk³y potrójne liry,

Pierzchnê³a t³uszcza.

Serce alkoholowe

Unieœli anio³owie

Na z³otych bluszczach.