Het hondje van Dirkie

Kleine Dirkie had een hondje, door een auto overreden

Met gebroken poot in 't straatgewoel gevonden

Met twee houtjes en een stukkie van een ouwe gonjezak

Had ie 't pootje eerste gespalkt en toen verbonden

Daarna had 'ie 't dier heel zacht opgepakt en thuis gebracht

Doch vervuld van stille angst en diepe zorgen

Zei die: "Mormel had ook uitgekeken voor je overstak"

Maar 't voorzichtig in een zonderhoek verborgen

Als 'ie boterhamen kreeg, verborg ie ied're keer een stukkie

Voor zijn zieke kameraad onder zijn kieltje

En dan sloop ie op zijn teenen met een kopje zonder oor

Naar den zolder en zei: "Vreet nou maar schlemieltje"

Hekkie keek 'm nou en dan met zijn koppie scheef 's an

Die philantropie kon 't mormel niet verwerken

Toen 'ie op een keer wou blaffen, siste Dirkie: "Hou je bek

Je legt zo uit je pension, als ze het merken"

In een gammel stijfselkistje stopte hij 't skelettig diertje

Want zijn moeder mocht het heelegaar niet weten

Als ze Hekkie had gezien, hij kende moeder op een prik

Had ze 't beest meteen het steegje in gesmeten

Al zo vaak had ie verzocht of 'ie 'n hondje mocht

Want die beesten zijn net menschen soms, zoo piender

Dirkie hield niet van de schoffies uit de buurt, die vonden 'm maar raar

En ze scholden slome Hein en dooie diender

Op een keer kwam Hekkie onverwacht, zijn poot nog in het verband

De kamer in, een hondje laat zich niet verbieden

Moeder zei: "Nou is de boot an, kijk me zoo'n scharminkel an

Het lijkt waarachtig wel de Joodsche Invaliede

Van wie hoort dat stuk gespuis, straks heb ik Artis in me huis

Dirkie stamelde, hij kon het amper zeggen

"Toen ie onder 'n auto lee, docht ik, 'k neem hem effe mee,

Anders hadden z'm zo maar late legge"

"Als ie binnen 't uur mijn huis niet uit is, gaat ie in de plomp"

Verklaarde ma, "dat is wat voor mij, die nare krengen"

Toen zei pa gedecideerd: "Wanneer zijn poot genezen is

Zal ik 'm persoonlijk naar 't asiel gaan brengen"

Dirk zei liefdevol: "Nou teef, d'eerste maand ben jij weer safe"

Intuitief was hij van de patient gaan houden

Moeder stamelde: "Zeg ober, geef u Hektor 'n stukkie kreeft

Man, je mot een villa voor 'm laten bouwen"

Kleine Mientje, 't jongste zusje, noemde Hekkie smalend "viezerik"

Dan hulde Dirk zich in hooghartig zwijgen

Soms werd het hem wel te machtig en dan kreet ie: "Treiterkop

Wat is vies, kijk jij maar liever naar je eigen"

En beet Hek in Miesjes pop, 't meisje gaf het beest een schop

Dirk vloog op en loeide: "Valsche salamander

Raak die hond nou nog 's aan, zal ik je effe kreupel slaan

Als ie slaag krijgt, is 't van mij en van geen ander"

Hekkie leefde ongestoord te midden van conflicten voort

Schoon onbewust dat ze de oorzaak was van rampen

d'Een vervolgde haar met haat, de ander werd d'r kameraad

't Huisgezin had zich gescheiden in twee kampen

't Pootje was weer gecureerd, Dirkje had de hond geleerd

Mooi te zitten en nou was ie reuzebranie

Vader zei soms: "Klein serpent, zo'n beest is toch intelligent"

"Ja", zei moeder, "Ga d'r mee naar Sarassani"

Na zes maanden stille oorlog heeft het noodlot zich voltrokken

Hekkie had iets raars gedaan in moeders kamer

Bertus, 't oudste broertje, zag het en riep: "Kijk eens wat een zwijn

Op de trijpe stoelen, moe", hij greep een hamer

Wierp die Hekkie naar zijn kop, 't beestje vloog schuimbekkend op

Viel toen neer, op dat moment kwam Dirkie binnen

Bleef als vastgenageld staan, keek lijkwit zijn broertje aan

Niemand wist toen wat met Dirkie te beginnen

Zacht, al was 't een kostbaar kleinood, heeft toen Dirk 't verstarde beest

Naar zijn hoekje op den zolder meegenomen

's Avonds in het donker groef ie in het Vondelpark een kuil

In een eenzaam laantje onder iepeboomen

Met een snuitje bleek als was, lei die Hekkie onder 't gras

En zei trillend, beide oogjes dicht geknepen

"Hekkie, het was niet mijn schuld, mensen hebben geen geduld

Stomme dier, ze hebben jou thuis niet begrepen"