Art. Brut

To do ludzi jest krzyk - delikatny tak

To wołanie bez słów, chcesz usłyszeć? patrz

Radość tworzy tę myśl - rzeźbi tak jak chce

Zwalcza lęk, granic mniej

Wykluczony bez wad, które można mieć

Zachwyt dziecka to stan - dla nich wiem... to sen

Tak bardzo inny, a pewnie ten sam

To może jest tłem, albo jest gdzieś tam?

Który z nich to jest

Ten prawdziwy świat?

Mój, twój, jej, albo wasz?

Pewnie ich, jego też

Więc chyba nasz

I naiwnie jak nikt, żaden dźwięk czy szept...

No i szczery ten gest, spontaniczny też

Jakby na przekór tym

Doskonale pięknym, znam

Tym, co są, co w alejach gwiazd

Który z nich to jest

Ten prawdziwy świat?

Mój, twój, jej, albo wasz?

Pewnie ich, jego też

Więc chyba nasz

Który z nich to jest ten

Trafny punkt?

Widać, że jeszcze coś oprócz nas

Z obu stron dzieje się

Kolorowy z drewna ludzi tłum

Małych kobiet, panów stu

Muchomorów, sanek, liczb

Przytulają się, to nic

Kalendarze, cyfry, pełno dat

Autoportret, siedem pań

W okularach siwych dam

Dziwnych zwierząt, mnogość klat

Pod sukniami patrzą na

Świętość, anioł, byk i twarz

Oryginalną wieczność ma

Przytulają się, przytulają się, przytulają się...