Vacantieperikelen: De Lifter

Mijn eerste rondreis was een falikante mislukking geworden en mijn

fietstocht langs de jeugdherbergen

was mislukt omdat ik geen vader en moeder wilde zeggen tegen twee mensen

die mijn vader en moeder

helemaal niet waren.

Maar mijn vader wilde een kerel van mij maken en daarom reden we die

morgen vroeg op de brommer

naar de uitvalsweg naar Utrecht.

"Ga hier nou maar staan en hou je duim krachtig omhoog en hou je bordje

'Tokio' de goede kant op."

Zelf ging hij achter een oude eikeboom staan. Daar stond ik met mijn

gebleekte spijkerpak, m'n plastic

opengewerkte sandalen, m'n rugzak met verchroomd draagstel en m'n

haarband.

Om twaalf uur kwam m'n moeder met de tram en de lunchpakketten. Ze ging

ook achter de boom staan.

Na twee uur zeiden ze: "We zullen voor je duimen jongen." En vijf minuten

later scheurde ze voorbij in

een Alfa Romeo, ikzelf moest nog een uur wachten op een kanariegele Daf.

De chauffeur begon

onmiddelijk over m'n knie te strijken.

Ik zeg: "Handjes thuis meneer!"

Hij zegt: "Oh, ik dacht dat het de versnelling was."

Ik zeg: "We zitten in een Daf, meneer. Die heeft helemaal geen

versnelling."

Zegt hij: "Oh nee, ik dacht dat het m'n pientere pookje was."

Ik zeg: "Nou het was mijn pookje en of het pienter is moeten we nog maar

afwachten."

Zo gauw als ik kon stapte ik uit en rende terug naar het uitgangspunt.

Gelukkig zaten mijn ouders nog

achter de eikeboom.

Na drie weken brak de bouwvakvakantie uit en ik werd meegenomen door een

gezin in een Opel Record,

ik zat op de achterbank tussen vijf kinderen in, die alsmaar zongen: "Hij

was een smokkelaar!"

En de vrouw vertelde me dat ze wat levensmiddelen hadden meegenomen, omdat

alles in Duitsland

twee keer zo duur was. Nu begreep ik waarom de uitlaat over het asfalt

sleepte.

Daar waren we bij de grens.

"Haben Sie etwas zum zohlen?" vroeg de beambte bars.

"Nur Mundvorrat," zei de bouwvakker, duidelijk ingestudeerd met veel

understatement.

Een van zijn kinderen kreeg de slappe lach en ik kreeg een rood hoofd. De

kofferruimte moest open.

Op het eerste gezicht zag hij vier pakken koffie liggen. "Ist das alles?"

vroeg hij bits.

"Ich glaube es," zei de bouwvakker, hetgeen hij duidelijk niet had

ingestudeerd.

Hij liep naar voren en vroeg aan zijn vrouw: "Hoeveel pakken koffie hebben

we bij ons? Vier of vijf?"

"Acht!" antwoordde de vrouw, met weinig gevoel voor understatement.

Alles moest eruit en het was een hele hoop, want ik bleef midden in de

kring achter met een hoeveelheid

levensmiddelen die best in een kleine Vivo-zaak hadden kunnen staan. Ik

kreeg het formulier met de

schade van 1256 DM en zag nog juist hoe in de verte de Opel Record wegreed

en ik werd nagewuifd

door de vijf kinderen van de bouwvakker.

Na twee dagen werd ik opgepikt door een mevrouw met een Fiat 500, die hem

tot stilstand had gebracht

door krachtig over mijn tenen te rijden.

"Je kunt meerijden tot Heidelberg," zei ze.

Monter stapte ik in, op de achterbank lag een Boxer die ik niet gezien

had. Hij mij wel. Vrolijk sprong-ie

bij me op schoot en begon m'n brilleglazen schoon te likken. De vrouw

probeerde hem naar achteren te

praten, maar verloor daarbij zoveel mondvocht dat er best ruitewissers aan

de binnenkant hadden mogen

zitten. Samen met haar speeksel, het gekwijl van de hond en mijn

angstzweet steeds het vochtigheidsgehalte

tot ver boven het landelijk gemiddelde. Ze wilde nu de hond met haar hand

naar achteren drukken, maar

reed daardoor twee meter door de berm, zodat de boxer als een vosbont rond

mijn hals werd geslingerd.

"Ik geloof dat ik moet overgeven," zei ik.

"De kotszakken zitten in het dashboardkastje," antwoordde ze gevat.

Eindelijk bij Heidelberg mocht ik eruit. En daar zag ik haar staan: De zo

stoere verpleegster uit Dokkum,

rugzak en hangtieten. Ze was na twee dagen al zo verbrand dat de brandweer

uit voorzorg de muren van

de belendende percelen nat moest houden. Ze was met hoge verwachting van

de Italiaanse man op stap

gegaan en kwam ook weer in verwachting terug. Het was gebeurd voor ze het

in het woordenboek had

kunnen opzoeken.

We besloten samen met de trein terug te gaan en zo trof ik mijn ouders die

middag op het Centraal Station.

's Avonds gingen we in het Okura Hotel nog een hapje eten.

"Als je straks je toetje opeet, mag je nog een paar keer met de lift op en

neer," zei mijn moeder.

En zo werd het dan toch nog een beetje vakantie.