Quando o sol apeia no horizonte
Se debruçando no catre do poente
Dobram os sinos anunciando ave maria
E a nostalgia amadrinha este vivente
É nesta hora lobuna no fim da tarde
Que eu pego a cuia cevada de ansiedade
Me estabeleço no cepo de meus recuerdos
E vou sorvendo o mate amargo da saudade
O lusco fusco trás a noite a cabresto
E a solidão vem fustigar os meus sossegos
As horas mortas se consomem na esperança
E o dia alcança teu retorno aos meus pelegos
Eu que parei o rodeio das paixões
Apartando a prenda amada pro regalo
Num enlace envernei meus sentimentos
Ternos momentos que hoje temo em recordá-los
Este cambicho foi maleva e desgarrou se
Quando o mate do estrivo foi tomado
Trançou rumos nos repechos da incerteza
Deixou tristezas a rondar o meu costado
Refrão
Quando o sol apeia no horizonte
Se debruçando no catre do poente
Dobram os sinos anunciando ave maria
E a nostalgia amadrinha este vivente
Este cambicho foi maleva e desgarrou se
Quando o mate do estribo foi tomado
Trançou rumos nos repechos da incerteza
Deixou tristezas a rondar o meu costado
Refrão
A strong comment here is specific: the phrase you keep hearing, the mood you come back for, or the reason this song stays in rotation.
Sign in to post the first listener note. Reporting stays open to everyone.