De sprong in het duister

Een koude morgen, kwart over twee

En in een bed vecht een vrouw hard voor haar baby

Het is haar eerste en elke wee

Snijdt door haar heen maar ze denkt slechts aan haar baby

Zij houdt de spijlen krampachtig vast

Dan een zacht huilen, de moeder lacht en luistert

Het kind is daar voor de eerste sprong in het duister

Een maandagmorgen, vijf over acht

Hij ziet het schoolplein en voelt z'n knieen knikken

De eerste schooldag en hij zegt zacht

"Ik wil naar huis", maar moeder hoort niets van zijn snikken

Want hij's al zes, de baas over vriendjes

Het echte schoffie maar diep in zijn hartje huist er

Paniek en angst voor die grote sprong in het duister

Zomaar een morgen, kwart over acht

Ze is net achttien en zij gaat 't hun vertellen

Zij wil 't huis uit want buiten wacht

De wereld en zij kan het zonder thuis ook stellen

Er komt verzet en haar moeder huilt nog

Maar vader weet al dat zij toch niet naar hem luistert

Een beetje bang waagt zij dan de sprong in het duister

Een mooie morgen, kwart over tien

Hij in het grijs en zij in een wolk van tule

Zo vele vrienden kwamen hen zien

Zij kregen alles van fonduestel tot pendule

Er werden tranen weggeveegd

Op het moment dat het ja-woord werd gefluisterd

De dag was mooi voor een nieuwe sprong in het duister

Een wintermorgen, kwart over elf

En in de verte luiden zwaar de bronzen klokken

En ieder staat daar in zichzelf

De zwarte aarde wordt al wit onder de sneeuwvlokken

Het is een afscheid voor altijd en

De wind beroerd de hoge bomen en dan ruist er

Iets als een groet bij de laatste sprong in het duister