Onca Sancı Varken

Mozole Mírach Verse 1:

Siyah beyaz bir filmdi bu ve ben görünmeyen bir yıldız

oldum sıramı beklemekten morarıcasına

dondum.Kemiklerimde buz kokusu hakimken,sen arkanı dön

ben sırılsıklam titrerken.Kilitlenirken boğazıma

aldığım o son nefes,boğazımı kes ve ılık bir rüzgar

gibi es bu kuytu odama kon,penceremde bir kuş ol sonra

sol,çiçek misalı mis kokan bir mevsim ol hayatı kokla

bol,yok ki beleş rol yoktu bizde sağ sol,düşüncelerle

akla kazınan mantık yalnız alkol.Elimde bir tabanca

gözüm kara,sonum bilinmeyen bir boşluk olsa kimdi kara

delik zamanda?Kanımda gezinen onca zehire bak sigaramı

yak ve kafana tak bu adamı sonra çek içine tüm

tracklerini.Gör önemsiz bir şahsiyetin

yapabilceklerini,huzurdan mahrum olsamda

sunabileceklerimi.

Nakarat 2x:

Onca sancı varken ve bunca derde mesken bu adamın o

kadar sorunu söyle sence çok mu erken?Her beden muaftı

kendi boşluğunda belki mozz düşünmez oldu yarına

yolunu seçiverirken.

Mozole Mírach Verse 2:

Duyduğun o her bir kelimeninde vardır ardı tıpkı perde

arkasında sahne bekleyen sanaçtı mizahın iç yüzünde

saklı onca sancı varken gülen simalarda gördüğüm o

mistikal matem.Madem yazılmış kader söyle kim

siler,kimsecikler umursamazken rapimi kim

dinler?durdurur zamanı kahpe izlenimler felek tekerlek

dünya ise beyhudeye döner.Sözüne güvenip gözüne

yanıtlandı tüm sualler.Benki aleminde bir cevabım

ondan evvel.Harabeler mekanım dergahım buysa eğer son

sözümdür kitabım uğrunda ölmeye değer.Seher

vakitlerinde toz pembe gökyüzüm gibi yalanlar

anlattılar geçmişe gider misali emsali olmayan

sokakların dilinde bir şiirsem kilidimi çöz ve kır bu

zinciri kurtar bedenimi.