Hafið

ÞÚ, haf! Sem ber tímans og harmanna farg

þÚ hugraun mér vekur

Í hjarta mér innst, þá þú brýzt um við bjarg

þAð bergmála tekur

ÞInn niður er hryggur, þinn hljómur er sár

Pú hrellir svo muna

Sem brimdropinn hver væri beiskasta tár

Hvert báruhljóð stuna

Og dimmur var ægir og dökk undir él

Var dynhamra-borgin

Og þá datt á náttmyrkrið þögult sem hel

Og þungt eins og sorgin

Við hafið eg sat fram á sævarbergs stall

Og sá út í drungann

þAr brimaldan stríða við ströndina svall

Og stundi svo þungan