Co Xenio Destrozado

Parece que isto está moi morto

Que non habita en min ninguén

Que me mirou de lado un torto

Que superei os límites

Que mañá non o hei ver distinto

Nin direi outra vez será

Que nin che importa nin che minto

E se me mintes éme igual.

Unha vez quixen sen motivos

Sen a menor das condicións

Coa independencia dos esquivos

E a lealdade das lexións

Supediteime e soltei lastre

E vinme a cen metros de min

E superei aquel desastre

Pero ante todo comprendín.

Que eu nin podo nin quero nin debo

Volverme fiar

Da cultura da media verdade, da estafa

Legal.

Que eu xa corto e deserto e me aparto de

Toda moral

Que aprendín moito máis cuestionando o

Saber popular.

E xa virán tempos mellores

Que non choviu sen escampar

E só tes risas se tes dores

E non hai loita que librar

Que sempre houbo ricos e pobres

E as pulgas a can fraco van

Que a moito ruído, poucas noces

E onde hai fume o lume está.

E hai que gardar sempre das risas

Que non se mama sen chorar

Que non se pode estar na misa

E ir para fóra repicar

Que o tolo vai onde van todos

Vicente vai no pack tamén

E sempre andamos un por outro

E a puta casa sen varrer.

Que as nenas xogan con bonecas

E os rapaciños con balón

E a min sacábamas da caixa

O meu veciño juan ramón

Que o ateísmo é satanismo

Porque algo máis terá que haber

E viva o individualismo

E o santo cu de cada quen.

Que os homes son coma o bo viño

Que sempre tende a ir a mellor

E eu coñezo algún pobriño

Que xa onde vai que se picou.

E que se os extremos son malos

E as medias tintas son xeniais

E eu co xenio destrozado

E eles a destrozarmo máis