Miðgarðsormur

Sjórinn rauður sýður.

Í sortanum hann bíður.

Dagrenning og dauðastormur,

Í djúpinu er miðgarðsormur

Gakktu út a gróinn núp,

Gáðu hvað hann mun prýða undirdjúp.

Þarna yfir sjó og sand sérðu áfram líða jörmungand.

Mæli ég því mikill er, miðgarðsormur þræðir lönd og sker.

Hann sem mig skal hitta vill hörfa þegar blæðir, kjarklítill.

Renni ég færinu fyrsta sinni,

Festi við þóftu í kænu minni.

Annað sinn kasta, hann ekki bítur,

Ósnertri beitunni loks upp skýtur.

Höfuð nautsins himinhrjóðs hilmar ormi færir, ei til góðs.

Banvænn sýnist bitinn þó blóðið gandsins ærir hugarró.

Fylgja mun þér fegurð, ef fellir orminn langa, sérhvert skref.

Eiturgusa æta má asjónu og vanga, tapi sá.

Þriðja sinn kasta og þá hann tekur,

Þóftuna mölvar og bátinn skekur.

Færið skal dregið af fullum krafti,

Fátækleg hönd móti ormsins kjafti.

Reipið sker, gatar glófa,

Gegnum fer, særir lófa.

Krókur í kjaftinn rífur,

Krækjan því sker sem hnífur

Áfram þeir berjast báðir, bræður tveir, þreyttir, þjáðir.

Takast á, tíminn líður, tengir þá strengur stríður.

Höfuðið birtist í hafsins róti, heggur í bátinn og streitist á móti.

Blaðinu sting svo að blóð út stekkur, bölvandi skepnan í hafrótið sekkur.

Þegar hitti þór, þá munum við berjast.

Staðfastur og stór, standa mun og verjast.

Agnið beit víst á, ásgarður mig svíkur.

Jörmungandur, já, ég er sá sem víkur.

Báru klýfur bátur

Og bátsmaður er kátur.

Landið tekur, fleyið festir,

Þar fljúga yfir nokkrir þrestir.

Aftur skepnan skríður

Í skjól og þar hann bíður

Létti til og lægði storminn

Er lagði hilmar miðgarðsorminn.