Nim Wróci Wiosna...

Gdy słońce odchodzi by utonąć w morzu lasów

I zapomnieć o cierpieniu swoich dumnych synów

Ogień zalewa twarze tych, czekających wschodu

By zgasnąć I zostawić wieczny blask w ich oczach

Lecz dawno zamarzniętych jezior ich smutnych oczu

Nie rozpali blask kolejnego zachodu

Wszak ileż razy można przeżywać wieczną klęskę

I tylko ta ziemia wciąż tuli ich do snu

Lecz kiedyś, tam za brzozami, wstanie świtu ognista łuna

Jantarowy blask znad zamglonych wód

Ognista zorza, wieczy szlak żurawi

Blednące morze gwiazd ponad czarnym polem

Lecz jeziora błękitne wciąż śnią spokojne

O tym co było, nie chcąc spojrzeć w przyszłość

A miesiąc skryty za czarnymi chmurami

Skąpi tej ziemi choćby promyka światła

Nieubłagany, nieodwracalny wieczny obrót koła

Bogowie! Ileż to piękna, a ileż śmierci znów

Przyniesiecie tym ziemiom kiedy słońce umrze?

Czy dotrwamy li do wszelkich czasów krańca...?

A gdy niebiosa zapłoną niosąc białą ciszę

Czy ujrzymy jeszcze jak wracają żurawie...?

U stóp naszych znów niebiosa błękitne...

Cisza, która śpiewa serca drżeniem

Czy rozwkitnie nam kwiecie nadziei?

Po zimie, która wciąż nie chce odejść?

Czy słyszałeś jak płacze deszcz w dni peruna gniewu?

Wołanie tęskne gdzieś na graniach...

Czy to łzami mieni się srebrzysta rosa poranka?

śPiewy płynące polami o zmierzchu...

Ku horyzontów krańcom gnają wiatry

Ogniki śród boru płynące w nów...

Komu lasy przystrojone jantarem I ogniem?

Tam na wschodzie! świt podpala lasy!