Echa Walki (Echoes Of Battle)

[1.]

Słońce tkwiło do połowy za horyzontem

Ostatnie oddechy wroga przysłaniał całun nocy

Wielu mężnych wojów nie doczekało świtu

Lecz wicher furii zagłuszał płacz nad zabitymi braćmi

[2.]

Szalejący w nas gniew prowadził nas do bitwy

Karmił się strachem wroga, poił jego przedśmiertnym wyciem

Cóż to za widok wspaniały w blasku księżyca spowity

Taką to śmierć okropną niedrugom naszym przynosimy

[3.]

Noc się zachłysnęła wroga krwią przelaną

Łuna na niebie rozbłysła, to kościoły i domy się palą

Wicher niósł pieśń o walce przez lasy bory i gaje

O męstwie dumnych Pogan, o triumfie rodzimej wiary

My zrodzeni na tej ziemi ojców naszych krainie

My synowie Swantewita bronić będziem święte stanice

Niosły te słowa do boju lud nasz zbrojny i dziki

Pod osłoną matki nocy słychać głośne okrzyki

I nienawiść w sercach grzmiała gdy wici do wojny wzywały

Gdy chrześcijańska zaraza skaziła ojczysty dom nasz wspaniały

Miecze i topory w ich rękach pieśń śmierci grały

Wśród tych co krzyżem naznaczeni trwogę i śmierć zasiały

"Działo się to w roku 1037, gdy wrogi i obcy nam porządek

chrześcijański burzył i niszczył rodzimą wiarę pogańską,

gdy zdradziecka władza klasy panującej i kościoła

wyzyskiwała chłopów i ludność niewolną.

Działo się to w roku 1037, w czasie mężnego zrywu walki

o utraconą dumę Pogan.

Po upływie przeszło tysiąca lat echa tamtych wspomnień rodzą się

na nowo. Te same nadzieje i przymierza płoną w naszych sercach.

Walka się jeszcze nie skończyła..."