Na Progu Życia

Trudno było wiem, skłamać pierwszy raz

Bo to nie to, bo to przecież nie Ty

Zawsze byłeś tym, kto zadziwiał nas

Twój szczery ton wzorem dla wszystkich był

I tak co dnia zagłuszasz szept sumienia

I tak co dnia upadasz w cień zwątpienia

Gryzło długo Cię I nie mogłeś spać

Lecz potem znieść łatwiej było co dnia

Teraz mówisz nie kiedy myślisz tak

To wchodzi w krew I wypełnia do DNA

I tak co dnia, nie wierzysz już nikomu

I tak co dnia wciąż żyjesz po kryjomu

Dźwigasz brzemię co jak kamień kolana gnie

Co do domu ciągle woła

Zapomniałeś sam co prawdą jest, a co nie

Czy ją jeszcze znaleźć zdołasz

Za swych ideałów

ŚWieczkę dziś zapalasz

Patrzysz jak zwolna znika

Patrzysz jak się spala

I Ciebie ubywa

I tak co dnia ubywa światła w Tobie

I tak co dnia nie wierzysz już sam sobie