Zieltje

d'Er fladdert al een ganse tijd

een zieltje rond mijn hoofd.

Ik denk dat het van me houdt

of diep in mij gelooft.

Het zit gewoon te wachten

tot ik een kindje maak.

Om d'er in te springen

van zodra 't er in geraakt.

Maar lieve kleine zieltje,

bij mij maak je geen kans

niet dat ik niet van kinderen hou

of dat ik het niet kan.

Maar ik heb toch zo een hekel

aan ons mensensoort.

Alleen al om die reden

plant ik mij niet voort.

Wij zijn al met teveel

en wij doen alles kapot.

Eén spoor van vernieling,

wij vreten alles op.

Ja, we kunnen ook wel mooi zijn

en af en toe eens goed.

Maar 't loont echt de moeite niet

dat je 't daarom doet.

Nee, 't loont echt de moeite niet

dat je 't daarom doet.

Als je kost wat kost

op onze aardbol wonen wil.

Dan help ik je wel zoeken

met mijn grote toverbril.

Zet je op mijn schouder,

hou je vast aan mijn baard.

Ik ben je Sint-Kristoffel,

ik ben je hobbelpaard.

Wijs maar met je vingertje

waar ik je brengen moet.

De zee, de bergen of het woud,

het is me allemaal goed.

Liefst ver genoeg van de beschaving,

ver van het venijn.

Daar kan je nog leven

en gelukkig zijn.

Word dan maar een kikkertje

of een wilde appelboom

of een hele grote walvis

of een zeeanemoon.

Maar een mens moet je niet worden

dat raad ik je niet aan.

Je kan beter als een schurftmijt

door het leven gaan

je kan beter als een schurftmijt

door het leven gaan.