Djöflasýra

það hefur tóm augu

drekkandi ódáinsveigar

veitandi sýnir

óhugnaðurinn, fegurðin allt þetta gall

kjaftur þessi gleypir allt

öllum sökkt er ofan í svaðið

ormétnir líkamar engjast um

hér er vaðið er í gegnum öskuna

klökkar eru hendurnar

líkkistur neglurnar

engin handfesta finnst í kórónu keisarans

finn ég á þessari stundu hvernig grafir okkar snertast

hin dýrslega viska

rekur í sundur sálir og magnar upp sáluhliðin

helblóm spretta í augnatóftum þess

í höfði skepnunnar eru svartir salir

niðamyrkir gígar

ærandi víddir þjáninga

óteljandi

það rís úr hafinu

eins og krabbamein

jarðarfararsálmur sem er leikinn á innyfli

sultarhljóð sem fyllir himindjúpin

án hugsunar

þungt gnæfir þessi draummynd yfir alheimnum

sem skinnhvítt rekald

í hvítlogandi flæðarmáli stjarnanna

andað inn sem myrkri

dragsúg tómleikans

sálnahirðir úr fjólubláum reyk

sem með heljargreipum sínum fer um helgidóminn

bakvið dánargrímu

undir flogaveikum básunuþyt

sannleikans eilífa djúp

þar er bæli dýrsins

vitfirring kæfð í reyk

frýs blóðþyrst hjartað

opnast dauðans gin

hungurvofunnar slóð

hún er kviðrist og köld

hér hægist andardráttur

sést frosin mánamóða

þúsund stjörnur loga

undir dökku kufli

skarlatshjúp

umlykur dauðans myrkur

enni þess markað máttugum rúnum

gullnir hlekkir glitra

fannhvítir faðmar vinda tannhjólin

sligast undan klukknanna þunga hljóm

beinanna klið

tungan er hljóð

starir út í tómið og umritar ósagðar reglur

slæðingur þessi sameinast óminnishegranum

hugdettur um að vakna upp frá martröðinni

hugmyndir um tilveru innan holds

rifnar í sundur af hröfnum

formlaust

svífur sjálfið yfir vötnunum

ferðast út úr helli ofskynjanna

fyrst sem seiður

út í gegnum gimsteinalagt höfuðið

úr munni þess sem biturt tvíeggjað sverð

með sex vængi alsetta augum

sem vitnisburður

sem sneiðir í sundur glerhafið

skilin á milli raunveruleika og martraða

lastmæling sem stígur upp úr undirdjúpum vímunnar

ferðast í gegnum víddir

frá holdi til spádómsorða sem kollvarpa hásætum