Beyoðlu'ndan Dolmabahçe'ye...

Sus pus olmuþ, puslu bir Ýstanbul muydu yüzün, yoksa

çok bildik hüzünler mi taþýnmýþtý yüzüne

Dolmabahçe'de, çay tadýnda....

Divit ucuyla yazýlmýþ bir aþkýn sureti vardý avuçlarýnda,

tarih bir baþka iklimin kývamýný gösteriyordu.

Ben rehnedilmiþ yelkovan gibi... hani akrep'i seven ama

yüreði takvim yokuþlarýnda....

Sinemada elinin elimde terleyiþinin bir anlamý olmalý,

sesinin sesimde yankýlanmasýnýn.. sanki perdedekine

üzülmüþ ya da sevinmiþsin de tesadüfen akmýþ yüzün

içime.. Yalan! Sen perdeye bakýyorsun, fikrin benim

seyir defterimde.. ve ben amerikanca bir filmi kürtçe

seyrediyorum...

Kadýn, Beyoðlu'nun bir kýþ akþamýnda,

üstündeki deri montun sahibine küs, soðukluðundan

muzdarip yürüyordu.. Adam da.. Yürümek hiçbir þeyi

çözmüyordu, bazý Aralýk akþamlarýnda... Parmaðýnda

yaralý bir öyküyü taþýyordu adam.. Kadýnýn yüzünde

bir hüzün... Hüzünlü aralýk akþamýnda bir yüzük...

Yüzüðün yüzünde dünya güzeli bir kadýnýn kehaneti..

.. Soðuðun ve karanlýðýn vehameti!

Hayatý, bir baþkasýnýn pantolunu gibi, küçültülmüþ,

daraltýlmýþ.. Ýlk sahibinin o pantolonla yaþadýðý þeyler,

yani pantolonu pantolon yapan anýlar, bazý ilkbahar

bereleri yüzünden yapýlan yamalar, ter tüketen

yazlar... Hepsi daraltýlmýþ.. Yaþananlara bir beden

büyük geliyor artýk hayat!

Bir aþký paylaþmak için çok geç, bir paylaþýma aþýk

olmak içinse erken.. Beni sevda yerimden vurdu yine

zaman.. Þimdi sana söylenecek tek cümle:

Bende sana yetecek kadar ben kalmadý...