Ons dorp

Het is niet meer als vroeger, dat komt: vroeger is voorbij

Er staan behalve koeien ook kantoren in de wei

De grote stille heide is niet groot en ook niet stil

't Is dringen op de blanke top der duinen

Dat maakt mij soms nostalgisch, dus dan plof ik op de bril

En draai in alle rust zo'n dikke bruine

Veilig in mijn eentje, ver van alle dynamiek

Ga ik mijn eigern pot op, en geniet van Anton Pieck

Terwijl een pijp oud eten zachtjes ruisend van mij scheidt

Kijk ik naar Piecks kalender en verplaats mij in de tijd

Onbedorven scenes, puur natuur, een paradijs

Als het kon ging ik daar recreeren

Vreugde en traditie, koek en zopie op het ijs

Een blonde vrouw verkoopt gebakken peren

Nergens allochtonen, alle vaders hebben werk

En dit lijkt een tapijthal, maar dat heette toen een 'kerk'

Door weemoed overmand duw ik een splinter uit mijn rug

En wandel in gedachten op die piecktoreske brug

Een fiets met houten banden hoeft bij ieck nog niet op slot

Gespoten wordt er niet, alleen gezopen

Er is geen telefooncel, dus die is ook niet kapot

Er zijn ook nog geen pornobioscopen

Alle blanke maagden kunnen veilig over straat

't Is juist dankzij de armoe... dat geluk hier nog bestaat

Zo kijk ik achterom, en zie hoe alles is vergaan

En hoe er door verandering iets anders is ontstaan

Een Boodschap die te denken geeft, vooral op het toilet

Juist daar ontvalt ons telkens het verleden

De tijd van afscheid nadert, er moet nu een punt gezet

Geheel ontlast stap ik weer in het heden

Nostalgische bewoner van het land van mest en mist

Dat in verbazend tempo door de tijd is uitgewist