En ze lachte

Hij was een schooier en zij was een slet

Maar zij was de sterkste van beiden

Ze spoorde en hitste tot misdaad hem aan

Zij, de knapste en mooiste der meiden

Ze dreef hem tot diefstal, ze dreef hem tot moord

Hij moest er op uit, alle nachten

En kwam hij dan bij haar, balden met buit

Dan nam ze het aan, en ze lachte

Het mooiste en duurste was haar nog te min

Begon haar dan ook te vervelen

Ze vroeg nooit hoe hij aan die sieraden kwam

Wat kon haar zijn liefde ook schelen

Zijn zoenen en smeken, ze lieten haar koud

En als hij naar liefde soms smachtte

Haar smeekte, zeg toch dat je veel van mij houdt

Dan keek ze hem aan, en ze lachte

Ze dreef hem tot wanhoop en tot razernij

Hij moordde toen zonder genade

Ze wist waar hij was en toen men hem zocht

Toen heeft ze zijn schuilplaats verraden

Men wachtte hem op en hij liep in de val

Toen zij naar het gerechtshof hem brachten

Stond zij aan de deur, sjiek gekleed en gekapt

Hij ging haar voorbij, en ze lachte

Hij zat in de cel, dagen, weken lang

Totdat de dood hem zou bevrijden

Hij schreef haar een brief: ik wil nog eenmaal je zien

Hoe kun je me zo laten lijden

Al was je een duivel, toch hield ik van jou

Als je wist hoe ik nu naar je smachtte

Het was zijn laatste brief, ze las hem kalm door

Toen scheurde ze hem stuk, en ze lachte

Des 's morgens om vijf uur toen werd hij gehaald

Naar het schavot wat daar stond opgeslagen

Een rilling ging door de mensenrij heen

Toen men hem de trap op zag dragen

En bij de guillotine, vlakbij stond een vrouw

Die kalm zag hoe men hem slachtte

Een snerpende gil en toen viel het mes

Ze keek naar het lijk, en ze lachte