Smidryga i Midryga

To nie konie tak cwaluja, uszami nie strzyga.

Jeno tancza dwa opoje Smidryga z Midryga.

I nie steka tak stodola ,cepów bijakami

Jak ta laka zgana stopa jako kulakami.

Doskoczyla ich na sloncu Poludnica blada.

I Smidrydze i Midrydze i tancowi rada.

Zagladala im do oczu chciwie jak do zlobu.

Który w tancu mnie wyhula , bom jedna dla obu.

Porwali ja za dlon jedna ,porwali za druga.

Obu musisz nam wystarczyc - skapico dziewczuro.

Rozdwoili ja po równo, rozczepili zwawo.

Na dwie dziewki, na siostrzane - na lewa i prawa.

Wiec Smidryga plasal z prawa, a Midryga z lewa.

Ten obcasem kurz zamiatal, a tamten cholewa.

Tancowali z nia do zdechu i az do upasci.

Az umarla jednoczesnie we dwojej postaci.

W dwóch ja trumnach pochowali , ale w jednym grobie.

Ale huczy ziemne echo - tancza trumny obie.

Az sie kreci z nimi razem smierc w skocznych lamentach.

Az sie wnetrznosciami rusza przerazony cmentarz.

Pomacila im sie w glowach wiedza ta pomglona.

Gdzie jest prawa strona swiata, a gdzie lewa strona.

W jakiej trumnie lewa dziewka, w jakiej prawa lezy.

I która z nich i do kogo po smierci nalezy.

Oblakani nad przepascia poklekali wzajem.

I na kleczkach zatanczyli nad przepasci skrajem.

Porazeni mrokiem trumien, jak dwa bledne wióry.

W otchlan smierci powpadali nogami do góry.