Tot Je Weet Dat Je Dat Denkt

Hoe je luistert naar de juffrouw, mist geen woord van wat ze zegt

Hoogezand en leidend voorwerp komt in goede grond terecht

Ze laat jou haar potlood slijpen, ze ruikt zacht naar appelmoes

Als ze een krul achter je werk zet, haar blote armen uit haar blouse

Ja, je wilt het leven snappen, verslindt elk boek dat je vindt

Je neemt zevenmijlse stappen, leeft gejaagd als door de wind

Langs de pleinen met het oproer om het razen van de tijd

Naar de kloosters met de raadsels in de sterren uitgespreid

Of men daar water bij de wijn

Of juist wijn als water schenkt

Oh, je denkt dat je het weet

Tot je weet dat je dat denkt

Tot je weet dat je dat denkt

In de krochten van de steden waar het gist en het krioelt

Waar het leven wordt beleden zoals poëzie bedoelt

Met de luizen in syllaben, als een dolkstoot naar de macht

Tot het fonkelt van de schoonheid in de asla van de nacht

Zo rechtlijnig en volhardend

Als een zatte fietser zwenkt

Zo denk jij dat je het weet

Tot je weet dat je dat denkt

Tot je weet dat je dat denkt

Dwars tot het lege land van Texas, tot in Moskou en daarna

Van de Surinaamse jungle naar de kust van Puglia

Aan een tafel op een bergotp, dichtbij huis, een eind ver heen

Nee, er is geen dag hetzelfde, geen zon schijnt zoals het scheen

Of die sirene op die rots daar

Je nu waarschuwt of juist wenkt

Oh, je denkt dat je het weet

Tot je weet dat je dat denkt

In de auto op benzine

Als je net diesel hebt getankt

Oh, je denkt dat je het weet

Tot je weet dat je dat denkt

Tot je weet dat je dat denkt