Bejaard

En opeens moet ik weer denkeen aan mijn opa. Die ouwe luchtvaartpionier, weet

je wel. Die vroeger rondvloog in van die vliegende sigaren, en in van die half

weggeroeste kisten. Hij heeft nog wel zo'n klein half weggeroest kistje. En daar

zitten ook nog wel sigaren in. En af en toe loopt hij nog wel eens door zijn

kamertje, en dan probeert-ie van die rookletters achter zich te maken. Zo van:

"Ik wil graag de groeten doen... Aan verder iedereen die ik vergeten ben..."

Nee, het gaat niet goed met hem. Hij is bang dat-ie alles weer kwijt raakt. Alles

wat-ie in de loop der jaren uit z'n hoofd had geleerd. Al z'n getalletjes. Dus toen

heeft-ie een stuk papier gepakt, en toen heeft-ie alles opgeschreven. Jaartallen,

telefoonnummers, sneeuwhoogtes, afstandstabellen, soortelijke gewichten, noem

maar op. Alles heeft-ie opgeschreven, dichtgevouwen en in een kluis gestopt. Maar

ja, nu is-ie het nummer van het cijferslot vergeten...

Hij zit nu in zo'n tehuis voor ex-vliegeniers. 'De laatste kist' heet het, geloof ik.

Zo'n hoog stenen gebouw, overal van dat verantwoorde houten meubilair, oranje

katoenen zonneschermen voor de ramen, elke maandag vertellen hoe enig het

zondagse bezoekje van je kleinkind is geweest. Van die klotekleinkinderen, die

opa volstoppen met sigaren. Zogenaamd omdat een echte opa naar sigaar hoort

te ruiken, maar eigenlijk omdat er bij opa de laatste tijd een bijzonder hoopgevend

gepiep uit zijn longen komt, en met sigaren omzeil je weer allerlei ingewikkelde

euthanasieproblemen. En opa maar rochelen. Om de haverklap moet er weer

eentje aan het infuus, of aan het beademingsapparaat, of aan van die andere

slangen. Joh, die ziekenzaal van zo'n bejaardentehuis is vaak zo'n gigantisch

liveconcert van fluitende en piepende longen, dat ik wel eens denk: van mij mag

de hele boel unplugged!