Romance da Rufina

-Hi, Rufina hermosa, ¿tí qué fás ahí...?

-Estóu gardando o gado; ben mo ves aquí.

-Hi, Rufina hermosa, ¿tí gardas o gado?

-Xa Dios me criou pra este traballo.

-Hi, Rufina hermosa, ¿queres vir comigo?

N´eses montes solacorreche peligro.

-¡Hi, Xesús divino! ¡quen tal me desea...!

Querer que se perda a facenda allea.

-Non che digo eso, nin tal como eso,

dígoche que veñas á tomar o fresco.

-A tomar o fresco non vou, nin irei;

vou gardar o gado, que o perderei.

-O gado, Rufina, non che dea cuidado;

que si tí o perden, eu irei buscalo.

-¡Hi, Xesús divino! ¿seica ves ufano...?

¡Con mangas de seda gardar o mei gado!

- Mangas e vestidos teño de romper,

Rufiniña hermosa por che dar placer.

-Vaite d´ahí, humano, non me deas pena,

que ha de vir meu amo traerme a merenda.

-E se ven teu amo, ¿en que te ocupaches?

veu un trobón d´auga, e que t´abrigaches.

-Sei contar verdá, eu mentir non sei,

vou gardar o gado, que o perderei.

-¡O que estás de bravo e d´impertinente...!

homes non son lobos que coman a xente.

-E se estóu de bravo, fago moito ben;

que se estóu de bravo, todo me convén.

-¿Todo che convén? dígoche eu que non.

Linda, m´has de ter no teu corazón.

-Vaite d´ahí, "majo", non me deas tormento.

non te podo ter no meu pensamento.

-Xúroche, Rufina, á fé de quen son

que tí es miña hirmá, i-eu teu hirmáo son,

-Se tí es meu hirmáo, i-eu túa hrimá son,

de canto che dixen, pídoche perdón.

-Pídeme perdón; estache perdonado.

Dame a túa mao ponte d´acabalo.

- Xente de fuga

garde o meu gado

qu´ahí vai Rufina

co seu namorado.