Jallgríms kvæði

Eina veit eg rímuna

Gjørd við nýtum orðum

Jallgrímur og Havgrímur ræðu fyri í forðum

Latum dans dynja dreingir

Stoltsliga stígum í ring, stendur hon væl frúva

Jallgrímur og Havgrímur, ræðu við búnum brandi

Hin var sær á Upplondum, men hesin á Bjarmalandi

Latum dans dynja dreingir

Stoltsliga stígum í ring, stendur hon væl frúva

Løgdu sær so ráðini við

Sum fornir gjørdu í forðum

Tað skal eingin kongur stýra her um Heroyar norður

Latum dans dynja dreingir

Stoltsliga stígum í ring, stendur hon væl frúva

Har komu niður á Bjarmaland f immti riddarar

Reystir, tá svaraði Havgrímur: Hvørjir eru hesir gestir?

Latum dans dynja dreingir

Stoltsliga stígum í ring, stendur hon væl frúva

Svaraði ein av sveinunum

Smíldist undir lín:

Haraldur kongur av Noregi sendi meg til tín

Latum dans dynja dreingir

Stoltsliga stígum í ring, stendur hon væl frúva

Kongurin hevur oss higar sent

Ikki við so blíðum

Antin skalt tú landið skatta ella ímóti stríða

Latum dans dynja dreingir

Stoltsliga stígum í ring, stendur hon væl frúva

Havgrímur so til orða tekur, mælir tunga at inna:

Her hevur eingin skattur gingið alt tað, ið frægir minnast

Latum dans dynja dreingir

Stoltsliga stígum í ring, stendur hon væl frúva

Eg eri alin á Bjarmalandi, giti ei landið skatta

Ikki skal hann Haraldur kongur fregna tað og frætta

Latum dans dynja dreingir

Stoltsliga stígum í ring, stendur hon væl frúva

Bóru burt hans borðbúnað

Gjørt var av silvuri reina

Takið nú tann høvdinga, og berið út á teinum

Latum dans dynja dreingir

Stoltsliga stígum í ring, stendur hon væl frúva

Løgdu teir hendur á Havgrím unga, ætlaðu út at bera

Hann vá upp sín bitra brand, ið væl kundi brynjur skera

Latum dans dynja dreingir

Stoltsliga stígum í ring, stendur hon væl frúva

Latum dans dynja dreingir

Stoltsliga stígum í ring, stendur hon væl frúva