Ardoari kantak

Ni naiz txit gauza gozoa

eta poztasun osoa,

beltza naiz ta zuria,

indarra naiz ta garboa

eta deritzat ardoa.

Noe gizon aditua,

zedorren pentsamendua

izan zen txit haundia,

paratzea mahastia;

zu zara ardoren autore,

O! Zorioneko Noe

Edari maitagarria,

tristearen alegria!

Duzu alaitzen begia,

kentzen melankonia,

mutua ipintzen kantari

eta errena dantzari.

Hautsi, atera, ebakia,

llaga dela edo zauria,

kuratzeko belarra,

klareta edo nafarra,

moskatela edo malaga,

edozein ardo ona bada.

Erregin ta erregeak,

munduko agintariak,

apaizak ere ongi,

fraideak are hobeki,

altxatzen dute goizetik

ukalondoa gogotik.

Ardoaz dago alegria,

musika, dantza, armonia;

baina bada hasitzen

belaunak limuritzen,

eta irakiten burua

ezta gauza onik orduan.

Ai, niri zer egin ote zai!

Oinez ibiltzen ahaztu zait!

Burua jaso ezin dut,

lurra idoro ezin dut;

triste dut bihotza guztiz,

edan dezadan, ea, berriz.

Ai, hau edari gozoa!

Zerutik jetsitakoa!

Zenbat eta hondorago

hainbat haiz gozoago!

Jainkoak bedeinka hazala

nik bedeinkatzen hautan bezala.

Baso honetan ikustean

poza diat bihotzean,

hemen begiraturik

ba naukak txoraturik;

zer egingo eztuk barrenean?

Sar hakit bada, lehen bait lehen

Eska zaiogun Jaunari

demala indar zepari,

libra dezala harritik,

izotz, lehor larritik;

erreza zaigun berari

digun mahats ona ta ugari.