Baliaren bertsoak

Mila bederatziehun

da lehenengo urtean

maiatzaren hamalau

garren egunian

Orioko herriko

barraren aurrian,

balia agertu zan

beatzik aldian.

Handia ba zan ere

azkarra ibilian

Bueltaka han zebilen

juan da etorrian

ondarra harrotuaz

murgil igarian,

zorriak zeuzkan eta

haiek bota nahian.

Ikusi zutenian

hala zebilela

beriala jun ziran

treñeruen bila;

arpoi ta dinamita

eta soka pila,

aguro ekartzeko

etzan jende hila.

Bost treñero juan ziran

patroi banarekin,

mutil bizkor bikainak

guztiz onarekin:

Manuel Olaizola

eta Loidirekin.

Uranga, Atxaga ta

Manterolarekin.

Baliak egindako

salto ta marruak

ziran izugarri

ta ikaratzekuak;

atzera egin gabe

hango arriskuak,

arpoiakin hil zuten,

han ziran hangoak.

Bost txalupa jiran da

erdian balia,

gizonak egin zuten

bai nahiko pelia;

ikusi zutenian

hil edo itoa,

legorretikan ba zan

biba ta txaloa.

Hamabi metro luze,

gerria hamar lodi,

buztan pala lau zabal

albuetan pala bi,

ezpainetan bizarrak

beste hilera bi

orrazian bezala

hain zeuzkan ederki.

Gauza ikusgarritzat

egun batzuetan,

herriaren ondoan

arranplan egon zan,

urrutitikan ere

jendea etorri zan,

mila pezetaraino

dirua bildu zan.

Gorputzez zan mila ta

berrehun arrua.

Beste berrehun mingain

ta tripa barruak,

gutxi janez etzegon

batere galdua,

tiñako sei pezetan

izan zan saldua.

Ehun ta hogei duroz

balean bizarrak,

agudo saldu ziren

bere egaltzarrak,

garbitu eta gordeak

dauzke hezurtzarrak

kontu handiekin

lodi ta medarrak.

Gertatua jarri det

egiaren alde,

hau horrela ez bada

jendiari galde;

bihotzez posturikan

atsegintsu gaude,

gora oriotarrak

esan bildur gabe.