Herria eta hizkuntza

Iragan egun batez, Ostatu batean,

bi lagun ari ziren ez ta bai betean;

biak ziren euskaldun zintzoak ustean,

halere ezin adi elgarren artean;

entzuten egona naiz umore tristean.

Ez dut osorik hartu baten parabola,

erderaz mintzo baitzen, berak jakin nola:

gure herri maiteaz zuela axola,

hau, bere gain beharra, bertzen men dagola,

"Gora Euskal-Herria", frantsesez ziola.

Bertzea oldartu zen euskara garbian:

"Gure hizkuntza ez da galduko agian!

Hori dugu bereixik guk Euskal Herrian,

Gainerakotan gaude bertzen negurrian;

frantsez egina gira joan den aspaldian!"

Bi gizon horietan, zugaitz onekoa

batek ondoa zuen, bertzeak ostoa;

gauza arraro hori ez dut gustoka,

mendian bizi arren, dut ikustekoa

gaztainaren aldaxkez janzirik pagoa.

Bat herria goratzen arrotz baten gisa,

arrotz nahiak berriz herriaren hitza;

gureak ja egin du, gaiten garbi mintza,

lainopean bezala galduak gabiltza

ez daizke bi nagusi batean zerbitza!

Elgarri direlakotz bi gizon jazarri,

gauza bat bera dute bi pusketan zarri;

erakatsi nahi dut nik puskak elgarri,

gure hizkuntza eta gure Euskal Herri

Konparatzen baititut izaite bateri.

Anai-arrebak entzun ene ahotsa:

izaite bat ez daike hezur utsez osa;

herria da gorputza, hizkuntza bihotza;

bertzetik bereixtean bitarik bakotxa,

izaite horrendako segurra hilotza.

Batzu herriaz orroit, euskaraz ahantzi

bertzek euskara maite, herria gaitzetsi;

hizkuntza ta herria berex ez doatzi,

berek nahi daukute konpreniarazi

bata bertzea gabe ez daizkela bizi.